Laura's stekkie

Darwin

2012-02-26T15:33:00.002+01:00

Het schoonmaken zit me duidelijk NIET in de genen. Op de foto hieronder staan de opa en oma van mijn oma. De manier waarop mijn betovergrootmoeder (zo heet dat toch?) om het leven kwam, is nogal... Opmerkelijk. Lees ende huiver:

(Het feit dat mijn betovergrootvader stierf in een café, dat weet ik nog niet echt goed te interpreteren.)

Hints

2012-02-01T18:20:00.001+01:00

Tegenover de bushalte waar ik iedere werkdag om 17.15 uur wacht op de bus die me naar huis gaat brengen, staat een heel mooi woninkje. En wat doe je, als je op de bus wacht? Een beetje dromen.

Als ik in dat huisje zou wonen, dan zou ik dik een uur eerder thuis zijn, en ik zou ' s ochtends pas om half negen de voordeur achter me dicht te hoeven trekken. Ik zou in mijn veel te lange pauze naar huis kunnen gaan in plaats van naar de badkamerachtige kantine. Ik zou alvast een was kunnen draaien en zelfs een hond kunnen uitlaten. Een harige zwarte, met een vrolijke pluimstaart.

Vorige week stond er plots een 'te koop'- bordje in de tuin van de betreffende woning. En van wat ik op Funda zag, werd ik nog veel blijer. Zélfs van het prijskaartje.

Maar ja, hoe maak je je man subtiel duidelijk dat je een ander huis op het oog hebt, terwijl je op zich prima woont?

Ik besloot hem een foto te sturen van het huis, afkomstig van Funda. Omdat ik zelfs dat nog wat plompverloren vond, besloot ik er iets bij te typen.

"Kijk eens, dat huis op twee minuten van mijn werk, die mensen hebben precies dezelfde bank als wij! En die zie je zo weinig... Heb je trouwens die lampen gezien? Wauw!"

Tot mijn grote opluchting mailde het thuisfront terug dat de hint begrepen was. En inderdaad. Hij liet er geen gras over groeien:

Een dag later al hadden we nieuwe verlichting in de huiskamer.

Kunnen we weer jaren prima mee vooruit.

Japans? (1)

2012-01-24T21:17:00.000+01:00

We gingen uit eten bij de Japanner. Want op zich is het best tof om ieder jaar op de vismarkt in Tokio verse sushi achterover te slaan, maar de reis ernaartoe is zo kostbaar en ik wil ook nog wel eens andere dingen van de wereld zien. Frankrijk bijvoorbeeld. Of Canada. Texel voor mijn part.
De Japanner dus. Ik zei nog tegen Ron, "Moet ik dat nou wel doen?", want ik ben nog steeds geen held met eetstokjes. En in Japan lachen ze je bij voorbaat al uit omdat je een blond hoofd en groene ogen hebt, maar hier! Allemaal überhippe mensen die überhip sushi eten met stokjes, alsof ze nooit anders gedaan hebben.

Die überhippe mensen zaten pal naast ons aan de bakplaat. Ze maakten met hun iPhone van ieder hapje sushi een foto om direct op Facebook te plempen - ook al zo über. Een van de twee belde steeds en zei dan dat hij met acht vrienden 'bij die ene Japanner, je weet wel' zat. Zo gemakkelijk kan het dus zijn, vrienden maken.
Om te bewijzen dat ze helemaal into Japans eten waren, aten ze overal wasabi bij, die pittige Japanse mosterd. Zélfs bij de chicken teriyaki. Ik had ze nog willen vragen of ze thuis ook slagroom op hun biefstuk doen, of knoflooksaus over een stukje kersenvlaai.

En ze droegen slabbetjes.

In plaats van servetten hadden we slabbetjes gekregen, en iedereen in het restaurant droeg die dingen alsof ze een cool mode-item waren. Ik weigerde, keek rond of er ergens een candid camera hing en besloot toen ik de minachtende blikken van het hippe stel naast me zag dat het serious business was.

Ik begreep dat die slabbetjes nodig waren omdat er zo nu en dan gebakken eitjes door het luchtruim vlogen die je moest vangen met je mond. Ik ben vier keer in Japan geweest, en ik kan je vertellen: in niet één restaurant daar heeft iemand ooit een ei naar mijn hoofd gegooid. En die hippe mensen maar happen.
Al snel bedacht ik me dat ze geen haar beter waren dan mijn oudtante, die ooit de volgende historische uitspraak deed:
"Naar Japan? Ik moet er niet aan denken. Drie weken lang nasi, saté, kroepoek en babi pangang zeker. Bah!"

Tsjilp

2011-12-20T19:06:00.000+01:00

Het schijnt dat mensen op hun verjaardag vroeger wakker worden dan gewoonlijk.

Ik had daar afgelopen zondag geen last van. Misschien omdat het na dertig verjaardagen allemaal niet meer zo spannend is. Misschien omdat ik wil verdringen dat ik geen twintiger ben. Misschien omdat...

Ach, flauwekul!

Ik ben gewoon een enorme slaapkop. Mijn ouders beloofden me toen ik naar de brugklas ging dat het binnen een paar weken zo wennen, het vroege opstaan. Maanden later zeiden ze dat het iets was van de puberteit, en toen ik studeerde kreeg ik te horen dat het tijdens het werkende leven goed zou komen. Maar het is nog steeds beroerd, ik slaap wel goed maar ik word niet goed wakker.

Mijn man dacht de oplossing te hebben gevonden. Een wekker met een lamp die een half uur voordat je moet ontwaken aan springt en steeds feller gaat branden. Een soort simulatie van de zonsopgang dus. Aan het einde van het half uur hoor je vogelgetsjilp, maar tegen die tijd sta je al zo fris als een hoentje naast je bed.

Om te illustreren hoe goed ik slaap: manlief heeft de wekker midden in de nacht uit de verpakking gehaald, het ding geïnstalleerd op het nachtkastje terwijl ik dertig centimeter verderop in coma lag, en al worstelend net de handleiding het alarm ingesteld.

Ik werd niet wakker van het licht.
Ik werd niet wakker van de serene vogelgeluiden.
Ik merkte pas iets toen mijn man me in mijn rug stompte en "vogels!" riep en het kuikengetwiedel qua volume zodanig was toegenomen dat een pauw er bij verbleekte.

En toen dacht ik dat ik een nachtmerrie had en in The Birds was beland...

Salto mortale

2011-12-14T19:13:00.000+01:00

Ik heb nieuwe schoenen en ik ben er trots op. Ze zijn groen met rood en bruin en als ik in de bus zit, kan ik het niet laten om ernaar te kijken. Je kunt maar iets te doen hebben in de bus.

Vandaag keek ik een beetje bezorgd naar de neuzen van mijn schoenen. Ik zag een verkleuring, waarschijnlijk veroorzaakt door de plas regen waar ik vanochtend per ongeluk in was gaan staan. Om de kleur beter te kunnen inspecteren, tilde ik mijn voeten even van de grond.

Op dat moment besloot de buschauffeur om wat voor reden dan ook voluit op de rem te stampen.

Even ervaarde ik hoe game-karakters met een jetpack op hun rug zich moeten voelen, want ik schoot als een raket door de bus heen. Ondertussen slaagde ik er nog wel in om met mijn plu tegen mijn hoofd te meppen, met mijn knieën tegen het dichtstbijzijnde bankje te knallen en met mijn arm tegen de grond te beuken.

"Gaat het?", schreeuwde de buschauffeur.

Ik dacht, oh jee. Er zijn gewonden. Niet omkijken.

Totdat ik ontdekte dat ik de enige was die als een opgekrulde egel in het gangpad lag, en ze het tegen mij had. Alle andere buspassagiers, inclusief een paar collega's, zaten gewoon nog netjes op hun stoel alsof er niets was gebeurd en keken me meewarig aan.

Ik weet nog niet wat erger is: de schaamte van dat moment, of het feit dat ik nu langzamerhand bont en blauw begin te kleuren...

Door de grond

2011-11-03T18:58:00.002+01:00

Gisteren vertelde ik hier over mijn kansloze poging om mijn paspoort en rijbewijs te verlengen. Iets met strenge voorschriften voor pasfoto's.

Vandaag was ik in een ander filiaal van het gemeentehuis in de hoop dat daar mijn foto's wel werden goedgekeurd. Dat verhaal hoor je namelijk vaker, dat de ambtenaren onderling nogal wisselen in hun visie op de foto's.

Het wachten duurde lang. Na een kwartier mocht ik eindelijk naar balie 2. Ik knikte vriendelijk naar de mevrouw achter balie 3, want die kende ik vaag ergens van.

Het begon veelbelovend. Mijn foto werd niet in twijfel getrokken, maar meteen op een een hoesje geplakt en ik mocht al meteen formulieren invullen en handtekeningen zetten.

En toen verslikte de computer zich in mijn foto. Mijn gezicht paste met geen mogelijkheid tussen de aangegeven rastertjes.

"Ik overleg even met een collega", zei de dame achter de balie, en ze liep naar de mevrouw die ik ergens vaag van kende.

Ik kreeg exact hetzelfde verhaal als gisteren te horen. Raar, net vond ze mijn foto ok, en opeens kwam ze met dezelfde argumenten als de juffrouw van gisteren op de proppen!?

"Maar u had zich de moeite kunnen besparen. Mijn collega aan de balie hiernaast vertelt me namelijk dat u gisteren met exact dezelfde foto bij haar aan de balie in het andere filliaal heeft gestaan."

Het is maar goed dat ik altijd keurig op tijd ben met deadlines, en dat mijn papieren eigenlijk pas over 2 maanden verlopen, want de komende tijd blijf ik even uit de buurt van het gemeentehuis.

Kafka 3.0

2011-11-02T17:29:00.001+01:00

Ik had een uur gerekend voor het verlengen van mijn paspoort en rijbewijs, maar gelukkig waren er geen andere burgers in het gemeentehuis. Ik wilde direct doorlopen naar de balie, maar de juffrouw daarachter wees me op de informatiezuil.

"U moet toch eerst een bon trekken."

De volgende hindernis diende zich meteen aan. In het keuzemenu moest ik aangeven waarom ik me vrijwillig in dit oord begaf. Of voor mijn rijbewijs, of voor mijn paspoort. Ik legde de juffrouw uit wat mijn probleem was, en gelukkig werkte ze mee en was een bon voldoende.

Een halve minuut na het verkrijgen van mijn bon klonk er een belletje en verscheen in een lichtraam de melding dat ik naar balie x mocht lopen. Vreemd genoeg keek de juffrouw verschrikt, alsof ze zich nog niet bewust was van mijn aanwezigheid. Het zal wel een pavlovreactie zijn.

"Uw foto is niet recent, u ziet er nu veel anders uit."

"Dat is ie wel, alleen nu heb ik mijn bril op en die moest ik voor de foto af doen. Ik heb de kassabon nog..."

Toen gooide ze het over een andere boeg.

"U moet uw pasfoto laten maken bij een gecertificeerde fotograaf. Dat heeft u niet gedaan. "

Gelukkig is mijn fotograaf zo wijs om het waarborglogo op het pasfotomapje te plaatsen. Maar ook dat mocht niet baten.

"Ik kan deze foto onmogelijk accepteren. U kijkt namelijk niet recht in de camera"

Ik besloot ter plekke mijn bril af te zetten, net zoals op de foto, en de juffrouw ontzettend scheel aan te kijken. Ik kan ook niet echt anders, zo zonder kijkers. Er werd een collega bij geroepen.

"Buiten dat alles steekt u op de foto uw kin niet ver genoeg naar voren!"

Ik houd van blogjes met een goede afloop, maar de dames bleven onvermurwbaar. Ik hoop dat ze een heel frustrerende pauze hebben gehad, net als ik, en aangezien iedereen weet dat ambtenaren de hele dag pauze hebben...

Bus met grootheidswaan

2011-11-01T19:11:00.001+01:00

De man die naast me in de bus zat, is een vaste passagier. Hij runt een uitzendbureau en dagelijks houdt hij in de bus sollicitatiegesprekken. Ik kan de cv's van zijn kandidaten uitspellen. Zo van, privacy, wat is dat?!

Vandaag belde hij duidelijk een klant. Een belangrijke, een dure. Zo eentje met pretenties en een druk gevolgd Twitter-account. Waar mannen met kleurige stropdassen en hippe donkere brillen werken. Dat stel ik mij zo voor. Tsja, je moet je iets voorstellen. Dat moet de man ook gedacht hebben.

"Ja, hoi, ik zit in de auto..."
"Ik heb nog steeds die Audi inderdaad."
"Herrie? Zal wel aan jouw telefoon liggen."

Eigenlijk had ik gewoon moeten schreeuwen, "Hij zit gewoon in de bus hoor, tussen scholieren met ADHD en bleek uitziende kantoorklerken!"

Maar dat doe ik niet: ik blog.

Via de gladiool

2011-07-31T14:38:00.000+02:00

Ik sprintte de trappen op, maar toch gingen de treindeuren pal voor mijn neus dicht, twee minuten voordat de trein eigenlijk had moeten vertrekken. Toen ik klaar was met vloeken, stopte er nog een trein, keurig op de geplande tijd.

Er bleken extra treinen te zijn ingezet vanwege de Vierdaagse. De trein waarin ik belandde, was zo goed als leeg. Op station Nijmegen moest ik overstappen. Nu ben ik het OV in Japan gewend, maar dit sloeg alles. De NS had extra treinen ingezet naar Nijmegen toe, maar niet Nijmegen uit. En op de vrijdag van de Vierdaagse om 17.30 uur willen de wandelaars naar huis, de mensen die langs de kant bier hebben staan drinken willen naar huis, de mensen die 3489579384175 blaren hebben doorgeprikt willen naar huis, en dan zijn er ook nog mensen die gewoon gewerkt hebben zoals ik, en die willen ook naar huis.

Kortom, terwijl de NS vrijwel lege treinen naar Nijmegen stuurde, stonden er honderden mensen te popelen om met een overgeschoten minitreintje Nijmegen uit te kunnen. Een conducteur mopperde over de veiligheid die in gevaar kwam. Ik dacht nog, wat een rare zin, dat de 'veiligheid' in gevaar komt, volgens mij zitten we al een stap verder en komen de passagiers in gevaar. Toen hoorde ik iemand zeggen: "Als er niet genoeg plaatsen zijn in de trein, dan mogen de wandelaars voor en moet de rest maar de volgende trein pakken!"

Ik heb een vertrapt bosje gladiolen dat iemand verloren had opgepakt van de grond en gewoon heel zielig gekeken.

Wijsneus

2011-07-15T21:46:00.003+02:00

Tijdens de pauze zat ik op een bankje in het park. De zon scheen en ik had besloten dat dit park een heel geschikte plek was om mijn boterhammen weg te kauwen. Ondertussen las ik een boek dat ik al vier jaar lang in mijn boekenkast heb staan.

Opeens stond er een jongetje naast me, met een brilletje, type wijsneus, basketbal onder zijn arm geklemd.
"Waarom heb jij geen kinderen?"
Goh, het wijsneusje was nog helderziend ook.

Koortsachtig zocht ik naar een antwoord. Ik kon moeilijk beginnen over het overbevolkingsprobleem. Daar heeft de rest van de mensheid ook geen boodschap aan, laat staan zo'n koter van zeven. Bovendien is het niets meer dan een sociaal geaccepteerde rotsmoes en begin ik hoe langer hoe meer een hekel te krijgen aan dat soort ge-hippie.

Uiteindelijk zei ik simpelweg "ik heb helemaal geen tijd voor kinderen!"

Het kind keek me misprijzend aan.
"Dat is niet waar, dat u geen tijd hebt." Hij liet zijn basketbal eem keer op de grond stuiteren.
"U heeft nu ook gewoon tijd om een boekje te zitten lezen."

zinlozeuitweidingen.nl

2011-07-02T17:52:00.000+02:00

Ik: "En weet je wat zo raar is?"

De Ander: "Nou?"

Ik: "Ik krijg altijd te horen dat ik voor iemand van mijn leeftijd naar oude muziek luister, maar die collega's van mij luisteren naar exact dezelfde muziek."

De Ander: "Mooi toch?"

Ik: "Ja, maar dat is raar, want ze zijn stuk voor stuk nog eens zes, zeven jaar jonger dan ik."

STILTE

Ik: "Nou, nu overdrijf ik, met zes, zeven jaar. Zo piep zijn ze nu ook weer niet. Ik schat ze, eens even tellen, ze zijn toen en toen afgestudeerd, werken zo en zo lang... Nou, laten we zeggen dat ze 23 zijn, 24 hooguit."

PIJNLIJKE STILTE

Ik: "Goed, ze zijn dus stuk voor stuk zes, zeven jaar jonger dan ik."

Maar ik heb toch niks gedaan?!

2011-06-26T10:12:00.001+02:00

Voor mijn nieuwe werk moest ik een 'bewijs van goed gedrag' overleggen. Dat zou geen probleem moeten zijn, want ik ben een nietsdurvend ei en ik heb dus geen strafblad. Het duurde een week of twee, maar van de week lag de envelop met daarin de verklaring eindelijk op de deurmat.

En ik werd me toen ik hem wilde openen toch een partij benauwd.

Ik heb dat vaker. Bij de douane bijvoorbeeld. Ik wéét dat ik geen verboden spulletjes bij me heb, en toch ben ik bang dat ik betrapt word op 'iets'. Is het met die kauwgomvlek op mijn tas wel handig om Singapore in te gaan? In Nieuw-Zeeland zijn ze superstreng met voedingsmiddelen, had ik die verkoudheidssnoepjes niet beter thuis kunnen laten? Een vage kennis vertelde me eens dat een vage kennis van hem op een bolletje in aluminiumfolie verpakte cocaïne was gaan staan. Dat was zonder dat hij het wist in het profiel van zijn wandelschoenen blijven steken. Horror. Dat verhaal speelt ook nog steeds door mijn hoofd.

Of toen er een keer een meneer op de stoep stond met de vraag of ik een hond had. Ik heb op zich een hondenwens, maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren. Dus vertelde ik hem over mijn oude hond alsof dat beest nog leefde en dagelijks om me heen dartelde. Gewoon, omdat ik zin had om een verhaal te vertellen.
Het was misschien handig geweest als ik had geweten dat die meneer niet geïnteresseerd was in mijn persoonlijke ervaringen met honden, maar dat het een controleur van de hondenbelasting was. Ik had de grootste moeite om hem daarna nog uit te leggen dat ik geen hond had. En ieder jaar staat die man opnieuw op de stoep, en vraagt ie enigszins sarcastisch of ik 'zeker weten' geen hond heb, en alleen al door die formulering ga ik twijfelen en stotteren.

Maar goed. Met mijn 'bewijs van goed' gedrag was niks mis. Alleen was het niet zo handig om er bij Personeelszaken bij te vertellen dat dat een opluchting voor me was. Want hoezo, een opluchting?! Was er dan iets waardoor ik anders had verwacht? Kon ik alsnog stotterend uitleg geven over dingen die er niet zijn.

Net een echte hond

2011-06-12T11:54:00.000+02:00

Toen ik destijds thuis uiteindelijk maar besloot om toe te geven dat ik in love was, stelde mijn vader me de volgende vragen:

"Is hij een hondenmens?"
"Rijdt hij motor?"
"Hoe heet hij en hoe oud is hij?"

Bovenstaande volgorde is absoluut niet willekeurig: de hondenvraag kwam dus écht als eerst. Als ik een kattenliefhebber aan de haak had geslagen (wat gelukkig niet het geval was) dan had ik thuis wat uit te leggen.

Ik ben opgegroeid met bouviers en waarschijnlijk daarom gek op honden. Maar van sommige honden krijg ik de kriebels. Van honden die meer papieren hebben dan ik, bijvoorbeeld. Die op jaarbasis langer bij de kapper zitten dan ik. Of wier voedsel duurder is dan het mijne. Ik heb dus helemaal niets te zoeken op een hondenshow, en tot voor kort heb ik dergelijke spektakels ook zorgvuldig weten te mijden. Maar pasgeleden bezocht ik een show in Oss. Het hoe en waarom daarvan laat ik hier even in het midden.

Het eerste wat me opviel toen ik de zaal in liep, was de geur van shampoo. En de hoeveelheid haar. Hazewindhonden met sluik blond haar. Poedels met woeste krullen. Stugge Hollandse herders met stug peper-en-zoutkleurig haar. Er liep zelfs een hond met dreadlocks: tot mijn verbazing geen Jamaicaans maar een Hongaars ras. Zelfs de Mexicaanse naakthonden bleken haar te hebben, in de vorm van een stoere, piekerige hanenkam op hun hoofd.

En al die honden waren KALM. Ik weet zeker dat onze honden zich hier ontzettend misdragen hadden. Deze honden gromden of hapten niet naar elkaar en lieten zich door keurmeesters gewoon bij hun bek vastpakken. Er werd zelfs nauwelijks geblaft. Ik dacht, dit zijn geen honden. Ze zijn te perfect. Ik moest aan The Stepford Wives denken.

'Gaat het er bij dit shows altijd zo vredig aan toe?', vroeg ik aan een mevrouw met gekleed in een blouse met pantermotief.
"Nou nee", zei ze. "Dat lijkt ook maar zo."
En ze vertelde me dat de wereld van hondenshows juist snoeihard was. Het gebeurt wel eens dat goede hondjes vergiftigd worden door de concurrentie.
"Sterker nog, volgens mij hebben ze mijn beste hond vanochtend iets verkeerds gevoerd, want hij is al de hele dag uit zijn normale doen. Hij heeft ook veel minder punten gehaald dan gewoonlijk."
Om me heen begonnen meer mensen te vertellen over wat voor vuile spelletjes er gespeeld worden om te kunnen winnen. Iedereen leek er wel ervaring mee te hebben.

De hond van de pantermevrouw ging ondertussen op zijn zij liggen en begon over te geven.
"Zie, daar heb je het al!"
Een minuut later had de hond iets uitgekotst.
De pantermevrouw keek geschokt.
"Die is van mijn man, die was ik kwijt toen ik gisteren aan het strijken was. Hij moet hem uit de wasmand hebben gehaald."
Ik keek eens goed naar wat het fragiele hondje uit had gespuugd.
Een sok! Een geitenwollen wandelsok.

Minimaal maat 44!

Groene vingers?

2011-05-22T00:02:00.001+02:00

Bijna niemand weet het nog, en zelf heb ik het al lang en breed verdrongen, maar ik ben dit blog ooit begonnen om de groei van een plantje te volgen. Vandaar ook dat "Laura's Stekkie". Dit was zo ongeveer het begin:

En dit was kort daarna het vrij abrupte einde:

Zeg nou zelf, dit is toch nog best knap voor iemand bij wie de gemiddelde vetplant een levensduur heeft van één tot twee weken. Bij wie hele kuddes cactussen op gruwelijke wijze aan hun einde komen. Dat het bovenstaande plantje eigenlijk met gemak twee meter hoog had kunnen worden, laat ik even buiten beschouwing.

Je moet weten, onze tuin is een oase van tegels een split en iedere lente donder ik er heel hoopvol weer een aantal bakken met planten in. Dat ziet er in het begin mooi uit, na twee maanden al wat minder en na drie maanden begin ik de boel al wat het kan te negeren. Het voorjaar daarop ben ik over het algemeen weer vergeten wat er ooit ook al weer in die bakken groeide. Tegen die zijn de planten toch zo dood als een pier.

Dit voorjaar was alles anders. In een van de bakken gróeide iets.

Zomaar.

Spontaan.

Uitermate levenslustig.

Enthousiast ook.

Ik koesterde het plantje dat zich na de koude winter omhoog worstelde uit de grond. Ik gaf het water, niet alleen wanneer ik daar zin in had, maar ook op momenten dat het plantje daar zélf behoefte aan had. Het plantje groeide blij door. Ik was er zo trots op! De plant werd te groot voor zijn bak en moest verpot worden. Ik had er graag wat viezige nagels voor over. En wat Pokon. Maar dan heb je ook wat: op een ochtend zaten er zelfs bloemen in. Een soort van kelkjes in een mooie roze kleur.

Ik probeerde me te herinneren welke planten ik vorig jaar gekocht had, ik kon me niet voor de geest halen zoiets gekocht te hebben. Maar goed: ik ben ook eens gruwelijk door de mand gevallen toen ik ter vervanging van een overleden witte geranium een roze geranium kocht, wat de gulle gever van de oorspronkelijke witte geranium natuurlijk meteen doorhad. Dus misschien was ik deze plant gewoon totaal vergeten.

En toen kwam op een goede dag mijn vader langs. Loopt naar buiten, naar mijn superplant. Grijpt de plant met beide handen, trekt hem uit de bak en smijt hem in de kliko: "Dat is haagwinde, het ergste onkruid wat er is!"

Ik denk niet dat het ooit nog goed gaat komen tussen mij en de plantenwereld.

Bzzzt!

2011-05-18T18:57:00.004+02:00

Ik keek net naar een documentaire over spontane menselijke ontbranding op National Geographic. Gezellig onderwerp, zo tegen een uur of zes, op de bank met een bordje warm eten op schoot. Het ging erom dat mensen waarschijnlijk helemaal niet zo spontaan uit zichzelf in de fik vliegen, maar dat ze misschien worden geraakt door een speciaal soort bliksem: een bolbliksem.

Het deed me meteen aan de Albert Heijn in Wijchen denken.

Ik ben me ervan bewust dat ik al bloggend soms iets te ver doorsla in mijn associaties, maar laat me het even uitleggen. Sinds de Albert Heijn verbouwd is, voel ik me tijdens ieder winkelbezoek meerdere keren als door de bliksem getroffen. En dat bedoel ik nogal letterlijk. Ik pak een winkelkarretje, en de vonken vliegen ervanaf. Ik loop door het toegangspoortje en ik krijg een optater. Ik laat een blikje cola uit mijn handen donderen omdat ik er stroom van krijg. Mijn record staat op 27 gevallen van statische elektriciteit tijdens één rondje boodschappen. Dat was exclusief de schokken die ik kreeg bij de betaalzuil. Zodra ik het touchscreen aanraak om te betalen, is er sowieso altijd weer vuurwerk.

Als ik dan toch lekker aan het associëren ben: ik heb weleens écht onder stroom gestaan. Ik dronk water uit een kraan. Mijn man raakte met zijn rechterhand mijn schouder aan, en deed met zijn linkerhand een lamp uit. Ik weet niet precies wat er gebeurde, maar de stroom schoot vanuit de lamp via mijn man en mij naar de kraan en het water wat daaruit stroomde. Mijn tandafdrukken staan nog steeds in die kraan. En of ik inmiddels weer 'geaard' ben? Dat laat ik aan jullie over.

GROEN!

2011-05-12T17:42:00.000+02:00

Gisteren ging ik bij mijn oma op bezoek. Ze is vorige week 86 geworden, dus alle reden om even mijn neus te laten zien. Ik vind dat steeds lastiger, want hoewel ze nog wel 'bij de tijd' is, is ze de laatste jaren toch niet meer de oma die ze vroeger was. Uiteindelijk eindigt ieder gesprek dat je met haar voert met: "Ik hoop maar dat ik snel dood ben" - dat zijn nou niet bepaald de woorden die je horen wilt als je iemand van tegen de negentig achterlaat.

Ik had vooraf gewaarschuwd dat ik zou komen. Toen ik aanbelde en er niet geopend werd, maakte ik me direct zorgen. Oma is nogal van de afspraken. Bovendien is ze niet eens in staat om nog op pad te gaan. Dus bellen. En wachten. Ik dacht, als ze nu binnen drie minuten niet openmaakt, dan bel ik mijn oom die om de hoek woont en een sleutel heeft. Want dan is ze gevallen of dood of allebei. Uiteindelijk reageerde ze toen ik half panikerend klopte in plaats van belde.

"Lag je te slapen?" vroeg ik.
"Nee", antwoordde ze. "Ik zit gewoon televisie te kijken, doe eens rustig."
Na tien minuten hoorde ik de bel opnieuw gaan, en mijn oma gaf geen kik.
"Je hoort hem weer niet!"
Maar toen ik de voordeur opende, stond er niemand voor de deur.
Tegelijkertijd hoorde ik wéér die bel. Ik draaide me verbaasd om. Oma wees naar de televisie.

Bij deze wil ik degene die bedacht heeft dat de bel van bejaardenwoninkjes exact hetzelfde moet klinken als de zoemer in Lingo, hartelijk bedanken voor een paar van de spannendste minuten in mijn leven!

Tandarts

2011-04-21T17:12:00.000+02:00

Ik houd een beetje van mijn tandarts. Misschien komt het door de roes van de drie spuiten die hij zojuist in mijn mond heeft gezet, dat ik dat soort dingen nu het WWW op gooi. Maar die man heeft me toch maar wel mooi voor een groot deel van mijn tandartsangst geholpen. Voornamelijk door dingen meteen te doen. Dus als tijdens de controle blijkt dat ik een gaatje hebt, plant ie meteen drie naalden in me en slaat ie aan het boren. Niks drie weken wachten voor een nieuwe afspraak. Meteen aan de slag, zodat ik me niet druk kan maken over wat er komen gaat. Want dat gezenuw vooraf is eigenlijk het ergste aan de hele ingreep. De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest.

Erger dan boren had ik nog nooit meegemaakt. Maar de afgelopen weken, na het vullen van mijn verstandskies, had ik pijn. Veel pijn. Pijn die me deed grijpen naar ibuprofens. En dat doe ik niet vaak, want het nog onaangebroken doosje ibuprofens bleek al vier jaar over de datum.

Ik probeerde het te negeren. Ik belde de tandarts op en liet me geruststellen door de assistente: ja, een nieuwe vulling kan tot zes weken lang pijn veroorzaken. Nou, dan zou dat het wel zijn. Vervolgens werd ik drie nachten achter elkaar wakker van de pijn. Het was zo erg dat ik mijn tandarts maandag smeekte om langs te mogen komen. Echt, is sprong de stoel in. Een soort coating van hars leek de oplossing te zijn.

En inderdaad. Met die coating kwam ik de dag door. Maar niet de nacht! Dus gisteren belde ik maar weer opnieuw. Op de achtergrond hoorde ik dat er een andere tandarts was: "Ja maar ik weet niet wat die mevrouw liever heeft. Of ze nog een keer wil gokken op een nieuwe vulling of dat ik de kies moet trekken. En als ze niet zeker weet welke kies het is... Ik kan hem niet voor haar aanwijzen, dat moet ze zelf doen!"

Vandaag kon ik gelukkig terecht bij mijn eigen meer doortastende tandarts. En met het trekken van de verstandskies in het vooruitzicht, had ik spontaan geen pijn meer natuurlijk. Totdat ik die hemelse verdoving weer geïnjecteerd kreeg: toen pas voelde ik dat ik wel degelijk pijn had gehad, simpelweg omdat die pijn nu wegebde.

Daar zat ik dan, in de wachtkamer. Er kwam een andere patiënt binnen. Ik zwaaide naar hem, bij wijze van begroeting. Vervolgens legde ik in tien volzinnen uit waarom ik niet gewoon "Hoi" kon zeggen. Zo ben ik. Hij moest lachen. Buiten speelden kinderen bij een fonteintje en zaten er mensen op het terras een ijsje te eten. Zo had ik me het voorportaal van de hel niet voorgesteld.

De hel zelf viel overigens ook wel mee: ik heb/had een lieve verstandskies, met een recht worteltje. Als je goed kijkt, zijn het twee worteltjes over elkaar. Net het onderlijf van een dame die haar benen kuis over mekaar slaat. Het trekken duurde tien seconden. En ik overdrijf altijd alles, dus wellicht waren het er maar acht. Er kwam geen tang aan te pas. Toen ik naar buiten stapte. keken de mensen op het terras me vreemd aan. Ik dacht dat ik onbewust toch gegild had of zo, maar thuis in de spiegel zag ik dat ik eruit moet hebben gezien als een vampier die zich net gevoed had.

Toch raar, een verstandskies in je broekzak.

Stoepkrijten is ook niet meer wat het geweest is

2011-04-11T22:16:00.001+02:00

Lodewijk

2011-04-06T21:35:00.001+02:00

Het zal een jaar of elf geleden zijn. Ik had me net geïnstalleerd op het toilet toen ik uit het wc-hokje naast me iemand overduidelijk "Hoi!!!" hoorde zeggen. Na een paar doodstille seconden zei ik aarzelend "Hoi!!!" terug tegen mijn anonieme wc-buurvrouw. Het voelde nogal... ongemakkelijk. Maar direct daarna hoorde ik een super enthousiast "Heee, hoe is het met jou!?" Dus schraapte ik mijn keel en besloot dan maar enthousiast terug te gaan kwebbelen. "Ja hoor, alles goed. En met jou?"

Ik hoopte dat mijn anonieme wc-buurvrouw me iets zou zeggen wat haar identiteit verried.

In plaats daarvan hoorde ik haar zeggen:

"Ja wacht even Anneke, er zit hier een idioot op het toilet naast me en die reageert op alle dingen die ik tegen jou zeg!"

Pas op dat moment drong het tot me door dat mijn wc-buuf aan het bellen was en niet een gezellig gesprek met mij aan probeerde te knopen. Ik was nog niet echt gewend aan het gebruik van mobiele telefoons. Aan het feit dat mensen bellen terwijl ze ze zicht ontlasten ben ik nog altijd niet gewend, maar destijds vond ik het ronduit schokkend.

Eigenlijk hoor ik het tegenwoordig niet eens meer als mensen in het openbaar de meest idiote telefoongesprekken voeren. Maar pasgeleden ving ik toch wel weer een mooi gesprek op, eentje om te onthouden.

"Weet je nog, die leuke jongen uit de Refter?"
....
"Nou, ik heb het dus voor elkaar gekregen dat ik in de pauze tegenover hem zat!"
...
"Nee, het is eigenlijk niks geworden."
...
"Nou, gewoon. Omdat hij Lodewijk bleek te heten!"

Wat leuk! Liebster Blog

2011-04-06T20:57:00.000+02:00

Dat is me ook wat. Tamara van http://pii-chii.blogspot.com/ heeft me een award ;-) gegeven. Leuk! Kijk, dit is 'm dan:

Ik ben ook de flauwste niet en geef de award door aan Marlijn, Lien & Simone. Veel plezier ermee!

De regeltjes: Als je de award aanneemt en door wilt geven, maak je een bericht met de afbeelding van "Liebster Blog" en neem je ook de instructies (die je nu aan het lezen bent) over.

Je maakt een verwijzing naar het blog van de persoon die je deze award heeft gegeven. Bedank hem/haar op zijn/haar blog voor deze award.

Geef vervolgens de award door aan 3 tot 5 van je favoriete (beginnende) blogs en maak in je bericht een koppeling naar deze blogs. Schrijf een berichtje op de uitgekozen blogs om te vertellen dat zij een award hebben ontvangen van jou.

Het is de bedoeling dat vooral beginnende bloggers en bloggers die nog niet zo erg bekend zijn met hun blog in het zonnetje worden gezet en hun verdiende aandacht krijgen. Blogs met veel volgers hebben de award niet nodig.

Acedia

2011-03-27T11:42:00.000+02:00

Het is zondag, en dat is voor mij dé dag voor mijn favoriete hoofdzonde: luiheid. De meeste mensen denken waarschijnlijk dat ik niet heel lui ben aangelegd. Als student al was ik ruim een week voor de tentamens klaar met leren. Doel daarvan: alsnog lekker lui kunnen zijn, maar dan zonder nare consequenties. Nog steeds is het zo dat ik, als ik over een week een deadline heb, liever gisteren de boel al klaar had. Administratie kan ik niet laten liggen: alles gaat direct in mappen. En na het eten wordt er in huize Laura meteen afgewassen, want als ik weet dat er nog iets gedaan moet worden, dan kan ik niet ontspannen op de bank hangen.

En toch ben ik een uitermate lui wezen.

Als mijn mobieltje weer eens aan het infuus heeft gelegen, trek ik het apparaat uit de oplader. Vervolgens ben ik wel te beroerd om de stekker uit het stopcontact te halen.
Als ik een document aanmaak op de computer, dan kan ik met twee klikken naar het juiste mapje toe en het daar dan opslaan. Maar met één klik staat het document opgeslagen op mijn bureaublad. Samen met 238459838577 andere bestanden die ik toch echt een keer naar de juiste plek moet slepen. En dan is het wel een rotwerk.
Een brief met postzegel en alles erop kan gerust een week in mijn tas zitten, terwijl ik toch zeker een keer of vijftien per week langs een brievenbus loop.
Op het schoenenkastje bij de voordeur liggen al maanden twee boeken die terug naar mijn werk moeten. Over dat schoenenkastje gesproken: mijn schoenen staan altijd naast het schoenenkastje. Je zult toch eens een la open moeten trekken, huuuh.

Om even af te sluiten: een link naar dit berichtje gaat naar alle mensen die ik ken die in maart jarig zijn geweest. Sorry dames en heren: op mijn verjaardagskalender is het namelijk nog steeds februari. Ik heb al zo'n 75 keer naar de kalender gekeken met het idee: ik moet die bladzijde eens omdraaien. Nu ga ik het niet eens meer doen. Februari verdwijnt hier pas in april. Heb ik me toch mooi de moeite van één keer die bladzijde omdraaien bespaard. Lekker efficiënt!

Nein!

2011-03-24T16:36:00.002+01:00

Ik moest vanochtend een konijn redden. Ja, dat heb je wel eens. Zo'n veel te witte met onpraktisch lang en fluffy haar, zodat je meteen weet dat het een luxe tam huisdierkonijn is en niet zo'n stoere wilde. Het konijn liep los op een inrit, vlak langs een drukke weg. Het hupste een beetje rond en keek vanonder die bos haar best tevreden uit zijn oogjes.

Toen stapte ik (=held) op het verdwaalde konijn af om het op te pakken en ik wist verder nog niet wat te doen. Waarna bleek dat tam ook slechts een relatief begrip is, want het tamme konijn ging er dus als een haas vandoor. (Mijn god, wat flauw. In de categorie 'Ik peer een appel naar binnen.')

NEE NIJN, niet de weg op! NEIN! Toch doen hè. Ik achter dat beest aan, natuurlijk. Oogkleppen op en gáán. Het eindigde met een auto die voluit in de remmen moest. Niet eens alleen voor het konijn.

(Voor de geïnteresseerden: het konijn huppelde vervolgens weer gewoon rustig onder een hek door een dierenweitje in, om daar zijn dagelijkse konijn-zijn te hervatten. En ik ben nog fysiek in staat om dit blogje te produceren, dus dat zegt genoeg.)

Carnaval

2011-03-07T17:46:00.000+01:00

Ze doen hun best, maar hier in dit Gelderse dorpje weten ze niet wat carnaval betekent. Ik als Brabantse kan duizenden redenen geven waarom ik vind dat ze er niks van begrijpen. Ik noem er twee, want ik heb nu eenmaal niet de hele dag de tijd: ik moet immers nog carnaval vieren. 't Is pas maandag.

Ten eerste, carnaval heeft altijd een thema dat je terugziet bij iedere wagen in de optocht. 'Blef oew Z11 in 2011' is dit jaar het thema in het Rottenrijk. 'Oeteldonk uit de kunst', dat is ook wel een mooie. Ik heb afgelopen zaterdag hier in het dorp drie carnavalswagens gezien voordat ik wegvluchtte, maar ik ben nog steeds in verwarring. Een tanker, een wankelende dinosaurus en een kerkje. Wat hebben die dringen met elkaar te maken?

Ten tweede: zaterdagochtend werd ik wakker van een bezemwagen van de DAR. Die was de straten mooi schoon aan het vegen. Dat gebeurt eens per jaar, heel fijn. En wanneer doen ze zoiets? Inderdaad. Twee uur voordat de optocht van start gaat. Blijven de confetti en serpentines tenminste mooi schoon!

Stil is

2011-02-22T20:43:00.001+01:00

Dit is Stonehurst Accomodation, het hotel in Christchurch waar we amper drie weken terug overnachtten:

'k Weet niet goed wat ik er verder van moet zeggen...

Ik riep al de hele vakantie een beetje gekscherend dat we een spoor van vernieling achterlieten. We hebben meerdere keren gehad dat we een plaats waar we twee, drie dagen eerder geweest waren, op het nieuws terugzagen. Omdat er iets was weggespoeld, omver was gewaaid, dat soort ellende. En nu dus dit. Echt heel, heel akelig om de beelden op tv te zien.

'Hee, daar aten we die avond.'
'Daar stond toen die straatartiest.'
'Oh, daar hebben we nog zo'n leuke foto van gemaakt.'

Geen grappige clou deze keer. Sorry.

Freak like me

2011-02-20T22:57:00.000+01:00

Ik heb vanavond een nieuw tv-programma gezien: Freak Like Me, over mensen met vreemde gewoontes. Nu zeg ik altijd, iedereen heeft recht op minimaal één eigenaardige afwijking, maar dit ging wel heel erg ver. Een meisje van achttien dat nog op een speen sabbelt. Een dame die van kleine ruimtes houdt en daarom het liefst in een keukenkastje zit. Iemand die iedere dag een gloednieuwe onderbroek aantrekt. Een rariteitenkabinet dus. En toen kwam mijn geestverwant voorbij. Een jongen die zo'n hekel heeft aan spelfouten, dat hij zelfs graffiti corrigeert. Man, man, als ik niet al getrouwd was, had ik 'm acuut een aanzoek gedaan.

Ik weet nog dat op mijn werk (ik werk op een plek waar mensen met zware dwangproblematiek worden behandeld) een keer posters hingen met daarop een enorme spelfout. Dus ik met een marker die spelfout op alle posters verbeteren. En dan hoor je opeens de dienstdoende psychiater zeggen: "Dan moeten we nu nog wel uitzoeken welke patiënt het toch weer eens niet kon laten om zo dwangmatig die spelfout te verbeteren."

BNN gaat nu ook een Nederlandse versie maken van Freak Like Me. Met mijn spelfoutengewoonte hoef ik niet zo nodig in de spotlights. Altijd vervelend als ik me dan een keer per ongeluk vertyp, al is het maar op dit blogje. Maar als ik er verder over nadenk, dan ben ik toch wel materiaal voor het programma. Ik heb bijvoorbeeld iets met kleuren. Mijn kleren, mijn Labello's en mijn badeendenverzameling: alles is gesorteerd op regenboogvolgorde. Ik heb zelfs een oranje T-shirt gekocht dat ik vervolgens nooit gedragen heb, maar dat nodig is om het rijtje rood-oranje-geel-groen-blauw-violet in mijn kledingkast compleet te maken.

En mag ik u even onderstaande foto laten zien?

Ik heb hetzelfde setje snijplankjes in mijn keuken staan, maar van bovenstaande foto word ik akelig. Als ze in de winkel waar ik het ding gekocht had deze foto als reclame hadden gebruikt, dan had ik het ding niet aangeschaft. Een groene avocado op het groene plankje, ik krijg er jeuk van. Rode tomaten of aardbeien op het rode plankje, echt, the horror. Radijzen mogen niet op het witte en ook niet op het rode plankje.

Ik kwam er van de week per ongeluk achter dat dit nogal raar was omdat ik heel hard "NEEE" schreeuwde toen mijn man broccoli wilde gaan snijden op het groene plankje. Hij keek me nogal schaapachtig aan namelijk toen ik mijn "NEEE" uitlegde: "Je snijdt groene groenten op het groene plankje!" Het blauwe plankje is het meest gebruikt, overigens.

Zal ik maar mijn mond houden over M&M's, Skittles en Smarties?

Cliffhanger

2011-02-11T18:52:00.001+01:00

Mijn laatste berichtje hier schreef ik ruim twee maanden geleden. En toen was ik opeens weg. En ik weet dat je een cliffhanger eigenlijk moet plaatsen vlak vóór je voor lange tijd weg bent. Maar ik doe het daarna. De reden van mijn afwezigheid was namelijk een lange, lange vakantie. Vooraf heb ik daar niets over gezegd. Niet al mijn vage internetconnecties hoeven te weten wanneer mijn huis ongemerkt leeggeroofd kan worden. Maar goed. De cliffhanger (of klifhanger, in het Nederlands dus). Want die hebben jullie nog tegoed.

We vierden vakantie in het land van de extreme sporten. Maar ik heb me rustig gehouden. Ik hoef niet zo nodig te bungeejumpen, te raften of te kitesurfen. Beetje wandelen is voor mij al goed genoeg. Rondrijden. Toffe beesten zien.

Beestjes, leuk!

Met onze huurauto stonden we op een gegeven moment op een parkeerplaats, omdat we dachten dat je van die plek een geweldig uitzicht over de zee zou hebben. Maar er stonden hoge struiken voor. Dus niks uitzicht. Teleurgesteld wilden we weer wegrijden. Totdat ik opeens een weka zag. En die moest op de foto.

Dus Ron reed een stukje achteruit. "Kijk uit dat je niet over die weka heen rijdt!" riep ik nog.

Dat waren mijn laatste woorden voordat we zijwaarts van de parkeerplaats slipten en in de berm belandden. Het lullige was alleen dat de berm geen berm was, maar meer een afgrond. Ik keek naast me uit het raam en was plots ernstig blij met die struiken die net het uitzicht hadden bedorven, want daar 'lag' onze auto nu op. Anders waren we sowieso van de helling afgerold. Wat wel jammer was, was dat je door de struiken heen wel kon zien hoe hoog we eigenlijk zaten.

Daar hingen we dan, met auto en al. "We moeten eruit!" zei Ron. "Je moet over mij heen klimmen, want als ik eerst uitstap, dan zit al het gewicht aan jouw kant van de auto en dan gaat de boel glijden." Ik vond het maar niks: "Ja, en dan stap ik uit, en dan zie ik achter me jou met auto en al naar beneden storten. Da's ook lekker." Ik weigerde, en dus bleven we maar "klifhangen".

Al die tijd stond er een busje met backpackers op de parkeerplaats, maar die deden alsof er niets aan de hand was. De hulp kwam uiteindelijk van een automobilist die toevallig voorbij kwam rijden. Die wist me er toch van te overtuigen dat we als de donder uit die auto moesten, en ik eerst. 'k Wist niet dat ik zo lenig kon zijn. Uiteindelijk kwam alles weer op zijn wieltjes terecht: een toevallig passerende 4-wheel-drive trok ons weer de weg op. De auto had zelfs geen krasje en we konden weer gewoon verder rijden.

Het gevaarlijkste moment van de dag kwam eigenlijk later pas, zo'n tien kilometer verderop, toen ik voorzichtig opmerkte dat ik nu nog geen foto van de weka had gemaakt.

ALARM!

2010-12-03T18:58:00.000+01:00

Altijd leuk, van die cadeaus die je confronteren met je mindere eigenschappen. Krijg je een zeepje cadeau? Gefeliciteerd: je stinkt. Een horloge of een agenda? Probeer in het vervolg eens ergens op tijd te komen, zak hooi. Pizzabestek? Zo, de rest van de mensheid heeft een hoge pet op van je kookkunsten. Een puppy? Kom eens van die luie reet af, je kunt wel wat frisse lucht of gezelschap gebruiken.

Ron kreeg dit jaar een Key Finder van Sinterklaas. Over het hoe en waarom zal ik verder niet uitweiden. De Key Finder is een sleutelhanger die op fluittonen reageert. Kortom, als je je sleutelbos kwijt bent, dan hoef je alleen maar te fluiten. De Key Finder reageert daarop door een hoogst irritant melodietje af te spelen. Als extra service zendt ie ook nog een reeks lichtsignalen uit. Handig voor in het donker of bij het opwekken van epileptische aanvallen.

We hebben een paar bijzondere ontdekkingen gedaan betreffende de Key Finder:

De belangrijkste ontdekking: al fluiten we de complete Carmina Burana, het ding geeft geen kik.

Maar niet getreurd:

- hij reageert op de stem van de Kruidvatreclame;
- hij reageert op mijn telefoon;
- hij reageert als ik lach;
- hij reageert als je een mok op een glazen tafelblad zet;
- hij reageert op blaffende honden;
- hij reageert op de bliepjes van de magnetron;
- als hij te vaak in korte tijd op dingen heeft gereageerd, blijft hij het irritante melodietje ononderbroken afspelen;
- het irritante melodietje is vervolgens ook nog hoorbaar als de Key Finder in de kliko belandt.

Let it snow!

2010-11-29T20:09:00.002+01:00

Voor het eerst dit seizoen heb ik mijn Russische muts met hondenoren geheel rechtmatig op mijn hoofd kunnen planten. Het is eindelijk eens lekker koud buiten en er ligt een fluffy laagje sneeuw. Dat is iets waar ik blij van word. Net zo blij als wanneer het voor het eerst warm genoeg is om een zomerjurkje te dragen. Daar moet ik dan wel bij vermelden dat ik op die muts en vooral het bijbehorende weer toch wel wat eerder uitgekeken ben dan op het zomerjurkje, maar dat terzijde.

Toen ik geboren werd, vroor het 17 graden en lag er een flink pak sneeuw. Vervolgens viel er jarenlang geen vlokje meer op de dag dat ik jarig was. Waar anderen vurig hoopten op een witte kerst, hoopte ik jaar in jaar uit weer op een witte verjaardag. Je zou toch zeggen, dat is haalbaar, zo midden in december. En nu niet gaan piepen dat het half december stiekem nog herfst is, want ik ken mensen die op hun verjaardag in april nog sneeuw hadden. Het was me blijkbaar niet gegund.

Tót vorig jaar. Het had maar liefst 28 (!) jaar geduurd, maar eindelijk, ein-de-lijk, sneeuwde het op de achttiende december. Ik stuiterde enthousiast door het huis heen en stoof de tuin in om een klein sneeuwpopje te bouwen - lach me maar uit. Daarna bakte ik een enorme chocoladetaart, voor mijn feestje 's avonds. Terwijl de taart in de oven stond, begon de ellende.

Er druppelden voorzichtig wat felicitatiemails binnen. Allemaal inclusief afzeggingen voor mijn feestje: 'Ik heb vanochtend dankzij de sneeuw al anderhalf uur in de file gestaan, ik heb eigenlijk al genoeg auto gezien voor vandaag, dus ik kom vanavond waarschijnlijk niet.' 'We durven dat stuk naar Lent niet te rijden met dit weer!' Daarna rinkelde mijn mobieltje: 'Ja Laura, we komen vanavond wel, maar ik ben verschrikkelijk bang dat we gaan verongelukken.'

Toen was ik het zat, en heb ik de rest van mijn gasten stuk voor stuk afgebeld en -gemaild, nog voordat ze het zelf konden doen. Inmiddels vervloekte ik de sneeuw. Ik wil nooit, nooit, nooit meer sneeuw op mijn verjaardag. En óók geen chocoladetaart, want daar hebben we ons 's avonds met zijn tweeën gruwelijk misselijk aan zitten eten. Nee, nu heb ik mijn zinnen gezet op een heel ander type verjaardag: laat het maar eens 25 graden boven nul zijn!

Ken ik jou niet ergens van?

2010-11-19T19:11:00.000+01:00

Voor het personeelsblad van het bedrijf van mijn oom schreef ik pasgeleden het volgende vlakgestreken columnpje:

Al mijn hele leven heb ik ontzettend veel moeite met het herkennen van gezichten. Soms begint een totaal onbekend iemand vanuit het niets tegen mij te babbelen. “Hé, meis, hoe is het met jou? Wat leuk om je weer eens te zien!” En vervolgens komt er een reeks persoonlijke vragen waaruit blijkt dat diegene mij toch echt wel héél goed kent. En ik heb geen idee! Ik probeer mensen te herkennen door op andere dingen te letten dan hun gezicht. Hun kapsel bijvoorbeeld. Of een opvallende bril. Maar zodra iemand naar de kapper of de opticien is geweest, raak ik het spoor volslagen bijster.

Ik moet de mevrouw van de slagerij niet zomaar tegenkomen in de stad, want dan gaat er geen lampje bij me branden. Ik ben fan van zowel Top Gear als Brainiac, maar dat beide programma’s door een en dezelfde persoon gepresenteerd worden, heeft iemand me moeten vertellen. Ik kon het niet geloven.

Soms levert mijn gezichtsblindheid toch wel erg gênante situaties op.
Pasgeleden op mijn werk stelde ik me voor aan een collega van een ander filliaal.
“Goh”, zei ze. “Dit is de derde keer dat ik hier ben, en ook de derde keer dat jij je aan me voorstelt. Maak ik zo weinig indruk op je?”
Heel beleefd vertelde ik haar over mijn handicap.
Maar het werd nog erger toen betreffende collega het volgende zei:
“En we sporten nog wel drie keer per week bij dezelfde sportschool!”

Ik slaag er nog maar net in om mijn eigen gezicht te herkennen in de spiegel. Nou ja, behalve vroeg in de ochtend dan. Dan gaat ook dat wel eens mis.

En dan nu allemaal op het volgende linkje klikken, en dan begrijpend 'aha!' roepen...

Sintertrauma

2010-11-13T20:27:00.001+01:00

Ik was vijf jaar oud en ik wilde van Sinterklaas een Dolly-pop, want alle meisjes in mijn klas wilden een Dolly-pop. Dolly was cool avant-la-lettre. Als je Dolly's ene arm omhoog bewoog, begon haar paardenstaart te groeien. Bewoog je haar andere arm omhoog, dan werd haar staart weer korter. Heel mysterieus allemaal. Om het allemaal nog onweerstaanbaarder te maken, kreeg je bij Dolly ook nog een aantal vreemdsoortige stiften, waarmee je heur haar kon kleuren en ontkleuren.

Ik kreeg Dolly niet.

Ik denk omdat Dolly te duur was.
Omdat ik helemaal geen poppenmeisje was.
Omdat mijn ouders een hekel hadden aan alles wat 'in' was ("Als je iets koopt wat nooit 'in' is geweest, kan het ook nooit 'uit' raken.")
Of omdat ik het haargroeimechanisme binnen de kortste keren zou laten sneuvelen.

Maar om me niet al te zeer van streek te maken en geen ruzies uit te lokken, formuleerde mijn moeder het nét even anders.

'Je moet wel weten dat Sinterklaas alleen Dolly's geeft aan meisjes die heel, heel, heel erg lief zijn geweest.'

Ze moet gedacht hebben dat andere ouders net zo nuchter waren als zij en zich net zo min gek lieten maken door die hele Dolly-poppenkast. Ik kreeg dat jaar ook echt heel toffe cadeaus. Ik herinner me nog een knikkerbaan die me deed veranderen in een klassiek autist. En dan was er ook nog een plastic rups die licht gaf in het donker nadat je hem een tijdlang bij een lamp had gezet. Die is de zomer daarop nog vastgesmolten aan mijn schemerlamp.

Op zes december mocht iedereen zijn favoriete Sinterklaascadeautje mee naar school nemen om er even mee te showen.

Ik ging blij naar school met mijn toen nog intacte rups.

Het meisje dat me met haar nagels altijd tot bloedens toe kneep, had een Dolly.
Het meisje dat altijd stukken fruit van anderen stal, had een Dolly.
Het meisje dat eens mijn zandkasteel omgeduwd had in de zandbak, had een Dolly.

Alle meisjes hadden een Dolly. Ze wezen naar mijn rups. Lachend. En ik probeerde Rups nog te verdedigen, door uit te leggen dat ie Glow-in-the-dark was. Maar het was midden op de dag, en dus niet dark, en mijn niet-lichtgevende Rups verschrompelde in mijn ogen tot een stom stuk hard plastic. De woorden van mijn moeder echoden in mijn hoofd. Dolly is er alleen voor meisjes die die heel, heel, heel erg lief zijn geweest.

Ik ben die dag brullend uit school gekomen. Wat had ik dat jaar allemaal verkeerd gedaan? Waarom vond Sinterklaas mij minder lief dan al die andere meiden?

Nou ja, het hele gebeuren heeft er wel voor gezorgd dat ik nu nog steeds met trots kan zeggen dat ik al op mijn vijfde van mijn Sinterklaasgeloof viel.

Hatsjoe

2010-11-12T19:59:00.002+01:00

In tien jaar tijd heb ik me maar twee keer ziek hoeven melden voor school en werk. Niet dat ik gezegend ben met een briljante gezondheid. Maar mijn lijf gaat pas echt bij de pakken neer zitten als het ook eigenlijk niets meer hoeft, in de weekenden dus, zoals nu. En tijdens vakanties. In Istanbul heb ik een nacht lang de darmen uit mijn lijf gespuugd, en dat in een uitermate gehorig hotel. In Amerika was ik zo ziek dat ik mijn bed niet uit kon, anderhalve dag lang op een fruitsalade van de Publix leefde en, 'als klap op de vuurpijl', ook nog de lancering van een Space Shuttle miste.

Vorig jaar in Japan was ik snipverkouden. En niezen is in Japan net zoiets als in het openbaar poepen. En ik niesde werkelijk overal. Ik niesde op het drukste zebrapad ter wereld. Ik niesde in overvolle, serene pelgrimsoorden. Ik niesde tijdens het spitsuur, in de trein.

Even voor de duidelijkheid een foto van het Japanse straatbeeld (ergens van het internet geplukt):

Ik kan je vertellen dat Japanners niet echt veel veel vertrouwen hebben in hun mondkapjes, want bij iedere niessalvo sprongen ze een meter bij me vandaan. Het niezen, hoe vervelend dan ook, bood dus een immens voordeel: personal space.

(Detail: de man op bovenstaande foto stapt niet úit de trein, hij probeert zich achterwaarts ín de trein te proppen.)

Ik koesterde mijn niezen.

Maar dan de keelpijn...

"We moeten naar een drogist", zei ik tegen Ron. "Zelf hoesten of proesten ze geen van allen hier, dus ze zullen vast zo hun wondermiddeltjes hebben."

Bij de drogist hadden we de betreffende mondkapjes snel genoeg gevonden. Maar iets tegen keelpijn!? Ondanks mijn nogal gebrekkige Japans, besloot ik een verkoper aan te spreken. De man maakte al direct duidelijk dat hij geen Engels verstond. Dus trok ik alle registers open. Om te beginnen de rits van mijn jas, waarna de verkoper geschokt naar achteren sprong, net zoals ik al gewend was van zijn landgenoten. (Ron legde me later uit dat het eruit had gezien alsof ik aan een woeste striptease-act was begonnen.) Vervolgens greep ik met beide handen dramatisch naar mijn keel, gooide mijn hoofd naar achteren, en maakte een weerzinwekkend geluid dat het midden hield tussen een gorgelend afvoerputje en de vrouwenstem die de Kruidvatreclames tegenwoordig zo onaangenaam maakt. Kortom, ik maakte er weer een showtje van. Want op een of andere manier vind ik dingen minder eng als ik ze overdrijf.

Het werkte. Ik kon aan het gezicht van de man zien dat hij begreep wat ik bedoelde. Mondhoeken omhoog, twinkelende ogen. Er verscheen zowat een lampje boven zijn hoofd. "Hai!" en hij knikte geestdriftig ja. En toen noemde hij de naam van het wondermiddel waar ik naar zocht, en waar ik het dus allemaal voor gedaan had:

"VICKS!"

Op een konijn

2010-11-01T12:56:00.000+01:00

Wij eten zo tonijnsalade. En altijd als ik aan tonijn denk, denk ik aan het gedichtje 'Op een konijn' van Kees Stip. Mijn man kende het niet, en ik vrees de rest van de mensheid misschien ook niet. Dus bij deze:

Bij Noordwijk zwom een nat konijn
te midden van een school tonijn.
"Tja, "sprak het beest, "dat tomt er van
als men de ta niet zeggen tan."

(Kees Stip, 1913-2001)

Jammer

2010-10-27T11:14:00.001+02:00

Collega die een nieuwe baan gevonden heeft:

'En nu moet ik dus ook nog een ontslagbrief schrijven.'

Ondergetekende:

'Moet dat zo officieel?'

Collega die een nieuwe baan gevonden heeft:

'Ja, dat moet op papier staan.'

Ondergetekende:

"Ik bedenk me net dat ik nog nooit een ontslagbrief geschreven heb.'

Collega die een nieuwe baan gevonden heeft:

'Echt niet? Hoe deed je dat dan.'

Ondergetekende:

'Nou, gewoon. Ik werd altijd ontslagen.'

Van beide beentjes en de harde grond

2010-10-19T18:17:00.000+02:00

'Goh Laura,' zei mijn zeer geliefde collega, 'ik had gisteren een echt Laura-moment.'

En dan ga je denken hè. Een Laura-moment, wat houdt dat concreet in? In een fractie van een seconde flitsten allerlei mogelijke scenario's door mijn toch al zo overvolle hoofd.

Mijn collega had een briljante zin neergepend.
Mijn collega had een moeilijk computerprobleem zelf opgelost, weliswaar in drie uur, maar toch maar mooi zelf.
Mijn collega had iets waardevols op de grond gevonden.
Mijn collega had een onschuldige spin gered door hem op een kartonnetje netjes naar buiten te zetten.
Mijn collega had besloten om voortaan iedere week het vuilnis van zijn bejaarde buurvrouw buiten te zetten.

Ik glom van trots. Ik bloosde er zelfs een beetje van. En ik vroeg verder.

'Hoezo, een Laura-moment? Wat heb je dan precies gedaan?'

'Ik heb gisteren loeihete soep in de blender gegooid, en toen is de deksel eraf gevlogen. Zat mijn hele keuken vol met soep.'

Dingen in mijn huis die "zuutjes oan" uit de hand beginnen te lopen

2010-10-04T19:59:00.000+02:00

Verzamelen? Ik verzamel verzamelingen!

Nogmaals wakker worden met een jetlag

2010-09-27T20:51:00.001+02:00

En dan is het half een 's nachts en ben je klaarwakker.

Voor Ron was dat een probleem. Die heeft genoeg aan vijf uurtjes slaap, en slaapt ook geen minuut langer. Ik ben nu bijna vijf jaar met hem getrouwd, en ik heb hem nog nooit slapend gezien. Ik slaap al als hij naar bed gaat, en als ik wakker word, dan is hij al op zijn werk, of stuitert hij enthousiast door de huiskamer heen.

Maar goed. Half een, klaarwakker. Ron brommend. En ik dacht, oeh, ik mag nog gewoon zes uur slapen! Ik heb al zes uur slaap achter de rug, ik ben pas op de helft. Wat een genot! Dus draaide ik me om, en pitte door tot half zeven. Ik kan dat.

Mijn ochtendritueel begint altijd met een douche. Dat was ook deze ochtend het geval. Terwijl ik onder de douche stond, kwam Ron nog even houdoe zeggen. Hij liet de badkamerdeur open staan en vertrok.

De mensen die ons huis gebouwd hebben, waren zo verstandig om brandmelders op te hangen. Minder verstandig is dat ze een brandmelder pal voor de badkamerdeur hebben gehangen. En het mormel reageert ook op waterdamp. Zo ook deze ochtend. Een krijsend alarm maakte dat ik in een klap uit mijn jetlagroes ontwaakte.

Als eerste probeerde ik de kraan dicht te draaien. Anders is het dweilen met de kraan open. Maar ik had me dus net ingezeept, en was zodoende een groot glibberig wezen. Het lukte me simpelweg niet om de kraan dicht te draaien. Dan maar de douche uit.

Ron is lang genoeg om met een handdoek de brandmelder af te dekken zodat het ding ophoudt met gillen. Ik niet. Ik ben maar een gup. Ik moet op een stoel klimmen om erbij te kunnen. We hebben boven alleen bureaustoelen met wieltjes. In een eerdere poging het alarm het zwijgen op te leggen, ben ik een keer bijna met stoel en al het trappengat in gereden. Ik dacht, dat doe ik deze keer niet.

Als een grote wollige schuimparty rende ik naar de slaapkamer aan de voorkant van het huis. De hele buurt moet mij om tien over half zeven 's ochtends 'Ron!!!!!' hebben horen schreeuwen. En ja, dat hebben ze zeker gehoord, want ze waren natuurlijk allemaal al wakker door dat afgrijselijke brandalarm.

Gelukkig hoorde Ron beide 'sirenes'. Dus heeft ie me mooi kunnen redden.

Dag iedereen, we zijn weer thuis hoor.

Wakker worden met een jetlag

2010-09-22T19:09:00.000+02:00

Het was mistig, en na een uur rondjes te hebben gevlogen rondom Schiphol (ik was zo misselijk als een kat), stonden we eindelijk aan de grond. En dan begint de ellende pas echt. Want je bent al 34 uur wakker, en voor je gevoel is het echt bedtijd. Terwijl het in feite 11.30 uur 's ochtends is, en je toch minstens nog een uur of tien wakker moet blijven, wil je niet ten onder gaan aan je jetlag.

Om te voorkomen dat we in slaap vielen, gingen we dingen doen. Ik weet niet precies wat. Ik vond mezelf terug in een hifi-winkel. Acht koptelefoons om uit te kiezen, wat een vervreemdende ervaring na Akihabara, waar ze duizenden koptelefoons verkochten, stuk voor stuk verkrijgbaar in acht kleuren. Na de hifi-winkel volgde een broodjeszaak. Ik weet niet eens meer wat ik daar gegeten heb. Vervolgens gingen we ook nog boodschappen doen.

We zetten de soep en de salade alvast op tafel. En daarna gingen we liggen. Even maar, niet langer dan een kwartiertje. Op een gegeven moment schrok ik wakker. 'Ron, opstaan, we moeten nog eten. Het is al donker!'

Hoe laat wordt het donker in Nederland? Half zes, net zoals in Tokio??? Nee toch?

Bleek het half een 's nachts te zijn. Eten dood. De was die buiten had staan drogen was weer zeiknat. Tuindeuren stonden nog open... Dat wordt nog een hele kluif, die jetlag.

Mislukt

2010-09-06T15:39:00.000+02:00

Het kreng is scheef. En dat zag ik pas toen ik 'm na de allerlaatste rij op de grond legde. Grr. Daar kan ik echt pissig om worden.

Opgevouwen is het minder erg:

Voorlopig blijf ik ook maar even bij bolletjes wol vandaan. Zaterdag was ik in de wolwinkel. Daar pakte ik 1 bolletje uit de schappen. Natuurlijk kwam er een andere bolletje mee. En die wilde ik vangen. Maar in plaats daarvan mepte ik het bolletje in het gezicht van een dame die drie meter verderop stond. Als je het wilt, dan lukt het je niet.

Diepe zucht.

Mijn drankprobleem ;-)

2010-09-04T00:31:00.000+02:00

In de afgelopen maanden heb ik voor mijn werk een dozijn mensen geïnterviewd. Al die tijd dronk ik water. Omdat het zo verschrikkelijk warm was, zei ik bij eerste interviews in de reeks. En het wás ook warm. 35 graden of zo. Dat verklaarde niet alleen mijn waterdrinken maar ook mijn peentjeszweten. In feite nam ik water omdat ik, als ik ook maar enigszins nerveus ben, spontaan dingen over me heen gooi. Koffie geeft nare vlekken. Hete thee brandwonden.

De eerste elf interviews gingen fantastisch. Ik gooide het water niet over mezelf of over andermans kekke mobieltje heen. Ik verslikte me ook niet. Niet al te erg in ieder geval. En ik was toch echt wel zenuwachtig. Eén geïnterviewde liet me de foto’s van zijn kleinkinderen zien, omdat ik me niet door het woord ‘persoonlijkheidsproblematiek’ heen wist te stotteren en vervolgens mijn dictafoon liet vallen vanwege een plotselinge tremor in mijn rechterhand.
Na de familiefoto’s werd het eigenlijk nog best gezellig. (Ik citeer: “Je hebt mensen met persoonlijkheidsproblemen, die worden gespannen als ze moeilijke dingen dingen moeten doen, en die blijven dus maar veilig binnen. Je hebt ook mensen, die zijn ook wel gespannen, maar die denken, ik laat me echt niet op mijn kop zitten, en die gaan gewoon dapper door en dan komt het goed. Die hebben dus geen persoonlijkheidsprobleem!”)

Dus bij interview nummer twaalf dacht ik, kom op, ik kan het, ik kan cappuccino drinken zonder gezichtsverlies te lijden. De smoes, “Ik wil water want het is zo warm” slaat met deze temperaturen ook helemaal nergens op natuurlijk. Koffie dus.

Het goede nieuws is:

- Ik heb de koffie niet over mezelf heen gegooid.
- In mijn andere hand had ik tomatensoep, het had dus nog veel erger kunnen zijn.
- Ik ben niet in huilen uitgebarsten na mijn actie.

Het slechte nieuws is:

- Hoogpolig tapijt. Spierwitte muur. En dan koffie. Probeer dat maar eens te visualiseren

Zwart?

2010-08-20T21:45:00.000+02:00

Het is geen luiheid. Of desinteresse. Of verstrooidheid.

Het is meer onwetendheid.

Koffie drink ik zwart. Of met melk. Of met suiker. Met melk én suiker. Of met een zoetje. Net waar ik zin in heb. En wat me op dat moment goed uitkomt. ("Staat de melk in de keuken? Oh, dan maar niet.") Thee drink ik ook. Zwart. Of met melk. Of... Nah, zie bovenstaande. Soms ook met honing, doe eens gek.

Nu ontdekte ik pas vrij recent dat dit een vrij unieke eigenschap is. Mensen drinken hun koffie blijkbaar óf zwart, en anders niet. Óf met een zeer exact afgemeten hoeveelheid melk, en anders niet. Dat komt allemaal heel nauw, schijnt. Wist ik veel.

Ik wist niet dat het netjes was om te weten hoe mensen hun koffie danwel thee drinken. Dat er schijnbaar een voorspelbaar patroon in zit. Nu snap ik ook de verwarring van mensen die bij mij hun best hebben gedaan om te ontdekken hoe ik mijn koffie blief. Er gaat een wereld voor me open.

Lost and found

2010-08-17T18:19:00.000+02:00

Vorige week dinsdag heb ik een fietssleutel gevonden en op het dichtsbijzijnde paaltje neergelegd. Geen zin om naar het politiebureau vijf kilometer verderop te fietsen. Niet nog een keer! Laten de mensen eens wat zuiniger op hun spullen zijn.

Het ligt allemaal aan Ramses, denk ik.

Ik heb een enorme hekel aan Ramses Shaffy. Dat komt omdat mijn vader vroeger minstens een keer per dag 'Laura loop niet zo gebogen!' zong, bij voorkeur bij mensen waarbij ik me slecht op mijn gemak voelde. Dat maakte me bepaald niet minder verlegen.

Een prettige bijkomstigheid van dat met mijn neus naar de grond lopen was dat ik altijd dingen vond. Sleutels, portemonnees, muntstukken, surprises uit surprise-eieren, ringen, bijzondere stenen... En hoewel ik tegenwoordig verre van verlegen ben, en ik ook fier rechtop loop, is dat 'talent' om dingen te vinden altijd blijven bestaan. Een rare tic die ik daarbij heb, is dat ik plekken waar ik ooit iets gevonden heb, nog altijd in de gaten houd.

In de doornige rozenstruiken bij mijn schoonouders speur ik altijd even naar biljetten van vijftig euro.
Bij mijn voormalige sportschool kon ik het niet laten om tussen de kussens van een bank te zoeken naar muntgeld.
Bij de drempel aan het einde van de straat spied ik naar zoekgeraakte iPhones.

Enzovoorts.

Afgelopen vrijdag vond ik een gloednieuwe krant, midden op een grasveldje bij ons in de wijk. Het was jammer genoeg wel een Telegraaf, en die lees ik eigenlijk niet. Maar voor een vrijdag de dertiende kun je niet veel meer verwachten.

Toen ik net langs dat veldje liep, moest ik toch weer even kijken. Maar er lag niks, natuurlijk. Dus wendde ik mijn hoofd af, en keek in een tuintje waar ik eigenlijk nog nooit in gekeken heb.

En warempel.

Een sleutelhanger in de vorm van een Japanse geisha. Precies zo een heb ik al aan mijn tas hangen. En toen keek ik naar mijn eigen sleutelhanger, aan mijn tas. En merkte dat die daar niet meer hing. Dat is dan toch frappant.

Op naar de volgende buit!

Vending machines

2010-08-10T20:38:00.000+02:00

Als ik aan Japan denk, dan denk ik niet aan geisha's, karaoke, pokemon, tempels of atoombommen. Als ik aan Japan denk, dan denk ik aan vending machines. Ik heb me ooit eens laten vertellen dat er in Japan 1 vending machine op de 23 inwoners is. In Lent zouden dan 283 machines staan!

Overal vind je die apparaten. Dan heb je heel stoer een soort van berg beklommen, en wat zie je bovenaan, van God en alleman verlaten? Nou, ten eerste een Japanse die dezelfde klim op torenhoge hakken en in minirok heeft volbracht, en die nog strak in de make-up zit. En die is dan bezig om een flesje groene thee uit een vending machine te trekken.

Of een mierzoete fantavariant:

Of een dubieus gifgroen drankje:

Of een Kitkat met wasabismaak:

In Nederland ben ik nooit zo van de drank- en de snoepapparaten geweest. Maar Japan heeft mijn vendingmachineverslaving dusdanig aangewakkerd dat ik ook hier overstag ging.

Autodrop, dat zou mijn buit zijn. Eens in de zoveel tijd heb ik onweerstaanbaar veel zin in aardbeirode cadillacs, die tegenwoordig bosvruchtrode cadillacs heten, maar dat vind ik onzin want er zijn zat bosvruchten die verre van rood zijn. Maar dat terzijde.

Ik had geluk. Want behalve het door mij felbegeerde zakje autodrop, kwam er ook een gevulde koek uit het automaat rollen. Niet dat ik blij word van gevulde koeken, zo bijzonder vind ik die niet. Maar hee, het was GRATIS, en misschien kon ik er iemand anders blij mee maken.

De volautomatische computergestuurde klep met daarin de autodrop, de koek, en het wisselgeld opende zich.

Ik pakte mijn wisselgeld.

Ik pakte de vieze gevulde koek.

En toen sloot de klep zich weer. Daar, achter ongetwijfeld kogelvrij glas, lag ie dan. Mijn zakje autodrop. Dichtbij, maar toch zo ver weg. Onbereikbaar voor mijn grijpgrage handjes.

Reden genoeg om volgende maand maar weer eens af te reizen naar Japan.

Een ander kapsel

2010-08-09T14:12:00.000+02:00

Op het schermpje van mijn mobiel verscheen de melding 'kapper'. Ik zat in de bus, en dan neem ik in principe / uit principe geen telefoon aan. Maar de kapper, ach, wat kon die nu gaan melden? Hooguit dat mijn afspraak van een dag later verzet moest worden.

Eerder die week waren er ook al twee werkafspraken verzet, omdat mensen plots een dag eerder met vakantie gingen, of door (vakantie)stress min of meer waren ingestort. En ik wist dat mijn kapster direct na mijn afspraak vakantie zou hebben.

En ja hoor.

'Hoi Laura, met kapsalon ***, ik bel even over de afspraak die je morgen met C. hebt. Vind je het erg om door iemand anders geknipt te worden?'

'Nee hoor, maakt niet echt uit.'

Ik zuchtte.

'C. is zeker ook al een dagje eerder met vakantie, dan is ze de zoveelste deze week al...'

Ik zat helemaal verkeerd. Ik weet niet meer hoe de dame aan de andere kant van de lijn het precies verwoordde. Maar het kwam erop neer dat C. eerder die dag op het werk onwel was geworden, en daarop bewusteloos was geraakt. De ambulancebroeder dacht aan een bloedpropje in de hersenen...

Op een of andere manier voelde ik naast schrik ook een enorm gevoel van schaamte, omdat ik er vanuit was gegaan dat C. vakantie had: de ergernis moet in mijn zucht hebben doorgeklonken.

Het was stil, toen ik de volgende dag bij de kapper kwam.

Het was niet goed.

Het bloedpropje bleek een zware hersenbloeding. Ging niet meer goed komen. Kwestie van de stekker eruit trekken. Ik vond het zó erg. Ik denk dat de meeste mensen kappers ervaren als een kwebbelend decor. Maar ik kwam al jaren bij deze dame; eens in de vier, vijf weken friemelde ze zeker een half uur aan mijn haar. Er zijn familieleden die ik minder vaak zie, en waar ik minder mee bespreek.

Het voelde zo bizar... Vijf weken terug, toen we deze afspraak inplanden, had C. gezegd dat ze heel blij zou zijn als het zover was: ik zou haar laatste afspraak zijn voor haar vakantie. En dan nu dit.

Voor het eerst in tijden knipte iemand anders mijn haar. Ik heb acuut voor een andere kapsel gekozen.

Nein/nine

2010-08-05T19:24:00.000+02:00

Er zijn dus wél meer mensen die een voorliefde hebben voor zowel Koekiemonster als Rammstein. Dus wat nou, een onwaarschijnlijke combinatie?

Puber

2010-08-03T21:11:00.000+02:00

Als puber kon ik beter geen satésaus eten. Deed ik dat heel eigenwijs tóch, dan werd ik onmiddellijk gestraft: dan zat ik binnen no-time onder de puistjes. Verre van charmant. Maar goed, je bent 28 en het hele trauma ligt ver achter je. En dan denk je als je een keer bij de Chinees zit, hé, een sateetje moet toch weer eens een keertje kunnen.

Het goede nieuws is: ik kreeg er deze keer slechts 1 puist door.

Het slechte nieuws is: dat pulserende monster neemt mijn hele wang in beslag.

Na een 'Meid, wat zie jij eruit'; een 'Is dat nou de bof?' en een 'Goh ze hebben bij jou een kies getrokken zeker?!' besloot ik toch maar eens om voorzichtig in de spiegel te kijken.

Dit was wat ik zag ongeveer, minus de wortel:

Dus tussen de middag toch maar eens naar de huisarts. Vooral dat pulseren stond met niet echt aan. Bij onze huisarts kun je eigenlijk altijd pas na twee weken terecht, maar toen ik zei dat ik iets van pinda's had gegeten en dat nu mijn kop aan het opzwellen was, liet de dokter direct zijn lunch staan om de boel eens te exploreren. Het kan natuurlijk ook zijn dat ie geen zin meer had in zijn soepje nadat hij het lichaamsdeel formerly-known-as-wang had aanschouwd, maar dat is slechts speculatie.

In ieder geval, hij was zo aardig om het monster op mijn wang geen 'puist' te noemen, maar een 'ontstoken bladiebla follikel'. Na wat gepor vanaf de buitenzijde en de binnenzijde van mijn wang, werd besloten om me maar eens een flinke dosis antibiotica voor te schrijven. Het zou niet aan de satésaus hebben gelegen overigens, want met pinda's en aanverwanten heb ik voor de rest geen problemen. Maar ik laat die troep voortaan toch maar weer staan.

TOEVOEGING:

Toch maar geen medicijnen voor mij. Het is snotverdorie maar weer goed dat ik een van de 2,7 Nederlanders ben die wel bijsluiters leest, anders had ik nu stuiptrekkend op de grond gelegen. Penicilline is voor mij toch echt puur gif.

Onweer

2010-07-15T01:06:00.000+02:00

Op onrustige avonden als deze moet ik altijd terugdenken aan 25 januari 1990, toen een van de allerzwaarste stormen ooit over ons land raasde. Eerlijk gezegd weet ik niet of het wel écht een van de allerzwaarste stormen was, maar voor mijn destijds pas acht jaar oude breintje was het in ieder geval onmogelijk om te bevatten. Bomen die de weg naar huis versperden. Kindjes uit groep drie die door hun ouders opgehaald moesten worden bij de gymzaal, omdat een paar meisjes bijna waren weggewaaid. Het verbod om naar het achtuurjournaal te kijken, want daar waren verschrikkelijke beelden te zien.

En er was een een klein persoonlijk drama: onze tv-mast was omgewaaid. Dus hing ik 's avonds huilend aan de telefoon en vroeg mijn oma of zij voor mij David de Kabouter op wilde nemen, want dat was toch wel de allermooiste tekenfilm ooit, en die zou ik nu moeten missen. Ja jongens, het is wat, allemaal. Vooral toen bleek dat bij oma zelfs de kabeltelevisie het af liet weten.

De volgende ochtend stuiterde ik het schoolplein op. Ik kon niet wachten om mijn vriendinnetjes over mijn David de Kaboutertragedie te vertellen. En dat deed ik dan ook, huilend, snotterend, vol overgave, alle anderen de mond snoerend. Ik hield er destijds ook al van om dingen aan te dikken, geloof ik. En nadat ik in geuren en kleuren alles verteld had, zei een vriendinnetje van mij heel timide. 'Hou op over je stomme kabouter. Zie je dan niet dat *** niet op school is? Je weet toch waarom?'

Ik wist niet waarom, terwijl het hele schoolplein het plotseling wel leek te weten. (Jaren later had ik nog een keer eenzelfde soort gevoel: ik lachte toen een vriendinnetje uit dat beweerde dat er 's nachts een aardbeving was geweest. Oeps, doorheen geslapen. Maar dat terzijde.) *** was niet op school omdat de storm de voorgevel van haar huis, een boerderij geloof ik, volkomen had weggeblazen. Het huis stond op instorten en kon ook niet meer gered worden. En ik jankte om een stupide kabouter. *** heeft met haar complete gezin jarenlang in een veel te krappe camper moeten wonen, terwijl er een nieuw huis op de plek van het oude gebouwd werd.

Sindsdien schoot, als ik David de Kabouter zag, altijd de schaamte als een gloeiend zwaard door mijn ruggengraat heen. Ik heb er nooit meer naar kunnen kijken. Waarvan akte.

Lees de krant!

2010-07-11T12:29:00.000+02:00

Voor een uitgeverij mag ik een korte tekst corrigeren. Het is een soort sollicitatie: als ik het goed doe, dan mag ik misschien een keer echt een volledige roman corrigeren. 'Het goed doen' houdt niet alleen in dat ik alle taal-, stijl- en opmaakfouten feilloos uit de tekst vis. Het betekent ook dat ik de tekens waarmee ik de fouten aan moet geven, goed weet toe te passen. Nee, dames en heren, het is geen kwestie van simpelweg een rode streep door een fout heen krassen, kijkt u hier maar eens.

'Het goed doen' betekent daarnaast dat ik laat zien dat ik netjes kan werken. Dus als de tekst op de deurmat valt, maak ik er meteen een aantal kopietjes van, zodat ik daarop in klad kan werken. Niet dat de originele tekst er straks uitziet als een slagveld. De originele tekst gaat in een plastic mapje. Dat mapje stop ik weer in mijn atlas. Geen kreukels straks, goed plan.

Een weekje later haal ik de originele tekst weer tevoorschijn. Het kopje koffie dat op de tafel staat, verhuist naar het aanrecht, dan kunnen daar tenminste geen ongelukken mee gebeuren. Voor de zekerheid was ik ook nog even mijn handen, en haal ik een doekje over mijn bureau. De fouten in de tekst geef ik eerst lichtjes aan met potlood, daarna trek ik de boel over met een rode pen. Ik laat niets aan het toeval over!

Jammer van die bromvlieg. Jammer van de vliegenmepper, die mijn man net niet op tijd kon vinden.

Jammer dat we tegenwoordig geen kranten meer lezen.

Het inspreken van een voicemail

2010-07-04T20:28:00.000+02:00

TAKE 1:

'Goedendag. U spreekt met de voicemail van Laura. Spreek na de piep uw naam en telefoonnummer in, dan wordt u zo snel mogelijk teruggebeld.'

...

'Hé, maar nu blijft ie opnemen? Hoe stop ik nou de opname? Hè, nee, nou staat dit er dus ook op. Oh, volgens mij moet ik op het hekje duwen.'

TAKE 2

'Goedendag. U spreekt met de voicemail van Laura. Spreek na de piep uw naam en telefoonnummer in, dan wordt u zo snel mogelijk teruggebeld.'

Mannenstem op achtergrond: 'Waarom neem je dat nou op in de badkamer? Dat galmt toch als een gek?'

Laura: 'Hij neemt nog steeds op, dodo.'

TAKE 3

'Goedendag. U spreekt met de voicemail van Laura. Spreek n-n-na de pli-pieppiet... Shit'

TAKE 4

'Goedemiddag. U spreekt met de voicemail... Ah nee, zei ik nou "goedemiddag"? Alsof mensen alleen 's middags bellen. Hè!'

TAKE 5

'Goedendag. U spreekt met de voicemail van Laura. Spreek na de piep uw telefoonnummer in, dan wordt u zo snel mogelijk teruggebeld.'

Mannenstem op achtergrond: 'Ik denk dat het handig is om niet alleen naar hun nummer maar ook naar hun naam te vragen.'

TAKE 6

'.... GRMPF...'

TAKE 7 tot en met 12

Slappe lach.

TAKE 13

'Goedendag.'

Mannenstem op achtergrond: 'Gaat het nog lukken vandaag, denk je?'

Ik beken...

2010-07-03T01:37:00.000+02:00

Ik kijk niet naar het WK, zelfs niet als het gewoon onder werktijd mag. Dan blijf ik rustig aan de telefoon zitten en blaat ik in de hoorn ' dat er momenteel eigenlijk niemand te bereiken is vanwege een bijeenkomst van het het personeel'. Ik herken niet één voetballer, behalve Ruud van Nistelrooy, maar dat komt omdat ik met zijn zusje in de klas zat. 'k Zal niet weten wat de beste man nu doet, voetbalt ie nog wel?

Tegen iedereen die het maar horen wil en tegen iedereen die het niet horen wil, vertel ik dat ik geen enkele wedstrijd van Oranje gezien heb dit WK. Dat je tijdens Nederland en een of ander onduidelijk Aziatisch landje (inside joke!) megakortingen kreeg bij het Kruidvat. Dat je, als je in in je tuin hangt tijdens een wedstrijd, eerst het gejuich van de analoge tv-bezitters door de wijk hoort golven, anderhalve seconde later gevolgd door de vuvuzela's van de kijkers van digitale tv-kijkers. Want daar zit een vertraging in.

Mensen, het is allemaal fake. Oh, dat ik niet kijk, dat klopt absoluut. Maar desinteresse? Nee. Eerder zelfbescherming. Toen ik een jaar of 16 was, was er ook een WK. Ik ben toen een keer midden in de nacht gaan slaapwandelen, op naar de kamer van mijn ouders, waar ik nog steeds slapend de vraag stelde wie nu die voetballer met die blonde pijpenkrullen was. Ik weet nog steeds niet wie het was overigens, dus roept u maar. Juiste conclusie van mijn ouders: ze kan de spanning van die wedstrijden niet aan, we laten haar maar niet meer kijken. Op een of andere manier ben ik me eraan blijven houden, aan die regel, net als aan het Jägermeisterverbod dat mijn vader me in dezelfde periode oplegde. Maar dat is een ander verhaal.

Ik kan inderdaad niet tegen de spanning. Het is net chips. Als je er niet aan begint, is er niks aan de hand, Maar eet je twee chipsjes, dan wil je de hele zak leeggrazen. Als ik niet naar sportwedstrijden kijk, is er niks aan de hand, maar vang ik er een glimp van op, dan blijf ik gefascineerd kijken en word ik bloedfanatiek. Zo belandde ik door een zapactie begin dit jaar middenin de beruchte schaatswedstrijd van Sven Kramer. Ik heb 12 seconden gekeken, wist genoeg, en daarna probeerde ik huilend een hoofdkussen door een muur heen te gooien. Vanmiddag, in de 85e minuut van de wedstrijd tegen Brazilië, kon ik de verleiding niet weerstaan en ben ik toch gaan kijken. Gelukkig met een goede afloop deze keer. Ik heb enthousiast gejongleerd met drie oranje Wuppies. Manlief stond ondertussen te koken, voelde zich verraden, want hij dacht dat ik net als hij een oprechte voetbalhater ben, Weer een illusie bij hem doorgeprikt.

Nu op naar de finale!

Van het vasthoudende type

2010-06-23T17:59:00.000+02:00

Na het haken van talloze cacti...

Wil je eens wat anders met je leven...

Dus haak je een regenboogje...

... of 25.

Oeps.

Nuttig ook, met dit weer...

Pareltjes

2010-06-19T22:12:00.000+02:00

Ik ben dus duizenden foto's aan het scannen. En er zitten pareltjes tussen hoor. Foto's van pak hem beet zestig, zeventig jaar oud. Foto's van mijn vader in alle stadia van ontwikkeling (terwijl hij altijd zielig zegt dat er geen foto's van hem zijn). Foto's van mezelf als anderhalfjarige, lopend, rennend, dansend: mijn ouders beweerden altijd dat ik pas liep toen ik ruim twee was. Foto's van mijn moeder toen ze mijn leeftijd had en waarvan ik schrok, omdat ik mezelf dacht te zien.

Soms bieden de foto's een grote verrassing. Dan haal je ze uit het album, en zie je dat iemand tientallen jaren geleden een krabbel achterop heeft geschreven, een krabbel die al die jaren verborgen is gebleven. Boodschappenlijstjes. Berichtjes als: 'maak mij om 14.45 uur wakker voor voetbal!'

En dit is tot nu toe de mooiste van allemaal, achterop een foto van mijn oma als 20-jarige:

Als je goed kijkt, zie je dat de tekst eerst met potlood is geschreven en daarna met pen is overgetrokken. Ik denk dat opa gemerkt heeft dat de potloodtekst begon te vervagen. En dat hij 'm toen heeft overgetrokken. Zodat zijn kleinkinderen niet zouden vergeten wat voor plaaggeest hij was. Dat heb je goed gedaan, opa!

Oma

2010-06-19T11:33:00.000+02:00

Ik moet van haar een klok meenemen, terwijl ik thuis al drie klokken heb en ook nooit ergens te laat ben.
En ze duwt me een broche in mijn handen: een gouden R die ik met niets in mijn garderobe kan combineren, en die gezien mijn naam ook niet echt passend is.

"Die heb ik van je moeder gekregen toen ze net verkering had met je vader. Omdat we allebei Riek heetten."

Ik gooi het speldje in een van de vierhonderd vakken van mijn tas. Als ik het maar niet kwijtraak.

"Laura, je moet de foto's die je wil hebben maar uit de albums scheuren. Dat doet de rest inmiddels ook."

Dat vind ik dan toch wel shocking. De rest plukt albums leeg? Lekker dan. Meteen sta ik voor een dilemma.

Ik pluk de foto's die ik wil hebben uit de albums. Familie not amused. Ruzie en ik zie ze nooit meer. Over 20 jaar loop ik bij een psycholoog omdat ik me ontworteld voel.

Ik laat de foto's in de albums zitten. De foto's verspreiden zich door de familie, en ik heb geen zicht meer op waar ze zijn, alles van mijn jeugd is weg. Over 20 jaar loop ik bij een psycholoog omdat ik me ontworteld voel.

"Oma, ik heb een beter idee. Als ik eens alle foto's meeneem en ze inscan? Dan heb ik ze allemaal zelf op mijn laptop staan. Als ik klaar ben breng ik de originelen terug en dan moet de rest maar zien wat ze ermee doen."

Mijn man keek mee met opgetrokken wenkbrauwen aan. Hij herinnert zich waarschijnlijk mijn laatste scanproject nog. 400 tekeningen en opstelletjes uit de tijd dat het nog zeker was dat ik een bekende kunstenaar of schrijfster zou worden. Enkele decennia bewaard door oma. Twee weken bezig geweest met scannen, vloekend, want het is een saaie rotklus. Vrijdag klaar en de boel direct bij het oud papier gezet. Zondag zou ik een back-up maken. Zaterdag ontplofte mijn computer...

Nu zit ik thuis met zo'n twintig vuistdikke foto-albums. Een uurtje of acht en drie albums later realiseer ik met dat oma me mooi tuk heeft: alle foto's zaten nog keurig op hun plaats, niemand heeft foto's weggepakt. Maar nu maak ik die klus af ook.

Iets te veel vrije tijd...

2010-01-03T16:05:00.000+01:00

Laura moppert op de post (3)

2009-12-25T15:02:00.000+01:00

De Berlijnse muur stond er nog, destijds.

Een collega van me biechtte op dat ze toen nog niet kon lopen, laat staan dat ze zelf naar de wc kon.

En ik? In de reeks BOOM ROOS VIS VUUR MUS PIM KEES MIEP SCHOOL BOEK RAAM BEL OOM BUS AAP SAM PET WIP was ik bij 'boek', en daar ben ik eigenlijk blijven hangen. Wat ik bedoel te zeggen: ik was een jaar of zes zeven.

Waar ik over raaskal?

Over de tijd waarin deze kaart werd verzonden:

Deze kaart werd vorige week dus bezorgd op mijn werk...

21 jaar heeft de post erover gedaan om deze kaart te bezorgen...

OP HET VERKEERDE ADRES!

(Dames en heren: ik was van plan om de kaart te bezorgen bij de rechtmatige eigenaar. Daar is het nog niet van gekomen, want ik kon het betreffende huis niet vinden. Na de kerst probeer ik het nog een keer. Een weekje extra maakt nu ook niet meer uit, toch?!)

Help!

2009-12-20T12:35:00.000+01:00

We zijn ingesneeuwd!

Nah, een beetje dan.

Laura en de beestjes (1)

2009-12-15T21:04:00.000+01:00

Aan het einde van de brug die naar het eiland leidt, zien we een verontrustend bordje:

"Rattlesnakes are common on this island"

Ik heb serieuze problemen met alles wat zich voort weet te bewegen zonder pootjes of andersoortige ledematen. Rupsen, (naakt)slakken, bloedzuigers, huuh. Dat er ook nog wezens als slangen bestaan, is een feit dat ik eigenlijk zo goed als mogelijk probeer te negeren.

Maar in dit geval vált het niet te negeren.

Bij het dichtstbijzijnde informatiecentrum spreek ik direct een voorlichter aan. "Is it true that rattlesnakes are common on this island?"

...Natuurlijk gaat ie me geruststellen. Natuurlijk gaat ie me vertellen dat ze dat bordje daar geplaatst hebben om zich in te dekken, voor het geval dat er een domme toerist na een nog dommere actie gebeten wordt door een uitvergrote regenworm die hij aanziet voor een slang - wat gemiddeld eens in de vijftig jaar gebeurt. Het is net zoals in Nederland. De Veluwe. Daar staan van die bordjes waarop gewaarschuwd wordt voor overstekend wild, herten enzo, en everzwijnen. Maar je mag in je handjes knijpen als je eens een keer een dooie egel in de berm ziet liggen...

De voorlichter kijkt me bedachtzaam aan, schuift zijn bril wat hoger op zijn neus, en schraapt zijn keel.

"Oh yes. Rattlesnakes are very, VERY common on this island."

Iets te enthousiast begint de voorlichter te vertellen over de ratelslangsoorten die voorkomen op dit eiland. Het zijn er drie in totaal. De engste van het stel is de diamondback rattlesnake, maar de andere twee zijn op zich ook al dodelijk. Vorige maand had een toerist zijn dag niet: hij struikelde, viel in een struik en werd vervolgens gebeten door alle drie de soorten. In het ziekenhuis moesten ze hem drie soorten tegengif geven.

"I guess he survived. But I'm not sure 'bout that.'

Manlief vindt slangen uitermate fascinerend en staat nu, gewapend met zijn fototoestel, al helemaal te trappelen om een wandeling te maken.

De voorlichter probeert me nog een goedbedoeld advies te geven:

"Especially on this days, when it is warm, they become very, very active. So please stay on the trails!!!"

En daar gaan we dan. Ik in minirok, op teenslippers.

Wie noemt deze hel nu Honeymoon Island?

Floridaaaaaaaaaaaaaargh!

2009-12-04T21:40:00.000+01:00

En Laura, vertel eens wat over Florida? Vat je vakantie daar eens samen?

Tja. Florida. Dat was één spaceshuttle, tientallen alligators, veel te veel hamburgers, een complete sloot cola, talloze zonuren....

Florida was ook acht pretparken. Met daarin pak hem beet twintig achtbanen. En... Hooguit 5 minuten wachttijd! Leve de economische crisis, niemand gaat nog op vakantie!

Ik ben er eens voor gaan zitten en heb een top 5 van achtbanen gemaakt, met youtubefilmpjes. Kijk ende huivert:

1 Sheikra (Busch Gardens)

Een achtbaan met daarin een hoek van negentig graden. Je 'valt' dus gewoon verticaal naar beneden, maar voordat dat gebeurt, laten ze je eerst nog even bungelen bovenaan. Ga op de eerste rij zitten: toen ik dat deed, heb ik echt non-stop gegild.

2 Manta (Sea World)

Dat is dus een achtbaan waarin je met je neus naar beneden hangt. Al met al niet echt flatteus, maar wel erg tof:

3 Hulk (Universal - Islands of adventure)

Omdat je als het ware gelanceeerd wordt. En omdat hij een grommend geluid maakt dat overal in het park nog te horen is!

4 Dueling Dragons (Universal - Islands of adventure)

Twee achtbanen die door elkaar lopen. Ik heb ze beide gedaan - binnen tien minuten. Als je in de achtbaan zit, lijkt het net of je geraakt gaat worden door het andere karretje.

5 Montu (Busch Gardens)

LOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOPINGS!

Levensvraag

2009-11-27T17:03:00.000+01:00

In Amerika kon je bij de McDonalds kiezen uit drie maten bekers:

Groot, groter en grootst.

Daarbij mocht je je beker zo vaak hervullen als je wilde.

Maar waarom zou je dan de grootste beker nemen, die twee keer duurder is? Je kunt toch een keer extra lopen als je per se een gallon cola weg wil klokken? Toch?

(Als echte Nederlanders kochten wij sámen de allerkleinste beker, namen daarbij twee rietjes, en vulden die bij totdat we er misselijk van werden.)

Zielig

2009-10-11T16:38:00.000+02:00

Omdat dat gehobbel langs de weg, ook wel hardlopen genoemd, niet echt mijn ding bleek te zijn, ben ik sinds kort weer lid van een sportschool. Eén van de redenen om voor deze sportschool te kiezen, was de douchegelegenheid.

In onze oude sportschool liet die nogal te wensen over. De douche daar had slechts twee temperatuurstanden: loeiheet in de zomer en ijskoud in de winter. Bovendien kwam er echt een klein pisstraaltje uit de douchekop. Er woekerde ook een raar soort schimmel: echt goed beschrijven kan ik die niet, want ik durfde er niet naar te kijken. En last but not least: als je onder de douche vandaan kwam, moest je direct langs de deur van de kleedkamer. Verschillende keren heb ik meegemaakt dat de deur net open werd gegooid als ik de douche uit kwam lopen. En dan sta je daar panisch te doen met je handdoekje. Want iedereen kon zo de kleedruimte in kijken.

De douches in de nieuwe sportschool zagen er meer dan keurig uit.

Na enkele weken sporten weet ik ook waarom: er is niemand die na het sporten een douche neemt. Vrijwel iedereen schiet na het sporten bezweet en wel in zijn goede goed en gaat naar huis. Ik heb de doucheruimte dus helemaal voor mezelf.

Toen ik van de week na het sporten onder de douche ging staan, ving ik het volgende gesprekje op tussen moeder en dochter (± 7 jaar oud):

'Mama?!'

'Ik vind die mevrouw zielig!'

'Welke mevrouw?'

'Die nu onder de douche staat!'

'Hoezo is die dan zielig?'

'Ik denk dat ze heel arm is.'

'Arm?'

'Ja, ik denk dat die mevrouw thuis geen badkamer heeft, want ze doet hier douchen!'

Slechte ogen

2009-10-01T23:13:00.000+02:00

Ik check redelijk vaak mijn Hyves en kom dan dergelijke teksten tegen:

'Met de kids wezen voetballen@het park.'

'Vanavond uit eten@wewetennognietwaar'

'Zo naar me zussie@Oss'

'poeh, bijna weekent@home sweat home'

De smileys laat ik nu voor het gemak maar even achterwege.

Ik weet niet wat me zo fascineert aan deze ultrakorte berichtjes. Slechts heel af en toe staat er iets wat echt de moeite van het lezen waard is.

Op mijn petieterige iPodschermpje kwam ik vandaag de volgende tekst tegen:

Yessss mijn kleine meissie zwanger, nu gaan we aftellen@ home

Dus feliciteerde ik mijn nichtje uitbundig, deze keer inclusief smileys, met de zwangerschap van mijn achternichtje. Dat mijn nichtje maar mooi een hippe oma in spe was!

Wat ik op mijn petieterige iPodschempje ook zag, was de piepkleine afbeelding van een echo.

Wat ik pas later, veel later, op het scherm van mijn laptop zag, was de tekst op de rand van die afbeelding. Die was nu wat groter.

En wat stond daar dan?

O.a. het woord 'dierenkliniek'.

Én de naam van de hond van mijn nichtje.

Ziek

2009-09-21T20:56:00.000+02:00

Het begon met keelpijn. Daarna kreeg ik een snotneus. En toen ik vanochtend wakker werd, stond er weer een nieuw elementje op mijn verkoudheidsoeuvre: niesbuien. Ik lag op mijn rug en kreeg een niesbui bestaande uit 26 niezen. En nu doen dus ook mijn buikspieren pijn.

Manlief is ook ziek. We zijn nog nooit gelijktijdig ziek geweest. Dat zorgt voor een zooi narigheid. Zo hebben we een andere visie op ziekzijn. Mijn visie is: wie ziek is hoort in bed. Dus lig ik op bed onder een stapel dekens, de gordijnen potdicht. Manliefs visie is: wie ziek is moet in beweging blijven. Dus neemt ie de trap naar beneden om op de bank te gaan liggen, kussens in zijn nek, de gordijnen potdicht.

Verder kwamen we tot de volgende ontdekkingen:

- Onze zakdoekenpopulatie is berekend op één zieke en één persoon die 's avonds als een idioot de boel wast en strijkt. We vechten nu steeds om de laatste zakdoek, en aan strijken doen we niet meer.

- Als de een zielig zegt: 'Ik lust wel thee met honing', zegt de ander 'Ik ook! Haal jij het?'

- Je ligt niet alleen wakker van je eigen rochelbuien maar ook van die van de ander.

- We hebben het afwisselend koud en warm, maar onze buien zijn omgekeerd evenredig. Als ik het zo heet heb dat ik alle deuren en ramen wil opengooien, wil manlief juist de verwarming op 25 graden zetten en andersom.

Het rotste van ziek zijn is dat ik nu niet eens een toffe clou weet te bedenken voor dit stukje. Weet je wat? Ik maak er een 'wordt vervolgd'-verhaal van:

Binnenkort lees je hier hoe Laura's verkoudheidsoeuvre zich uitbreidt met een pulserende koortslip, hoe het gevecht over het aller- allerlaatste honingdropje verloopt en hoe Laura zich op het laatste moment toch maar niet ziek meldt voor haar werk. Alles onder voorbehoud!

Eiïg

2009-09-04T22:20:00.000+02:00

Een meneer om de hoek heeft van zijn veel te grote tuin een soort van kinderboerderij gemaakt, met hertjes, pauwen en meer van dat soort spul. Vandaag trok een fluffy konijnbeest met hangoren onze aandacht. Veeeel te dik, en maar blijven eten. Zelfs een pantoffelkip (hoe heet zo'n kip met veren op zijn poten?) die voorbij kwam stuiven weerhield hem er niet van om maar stoïcijns door te blijven eten. We zaten zo gebiologeerd naar het konijn te kijken, dat we niet in de gaten hadden dat de eigenaar van de beesten naar ons toe was komen lopen.

"Voor jullie!"

En hij duwde ons een gevuld eierdoosje in de hand.

Ik wilde hem vragen of het verse eieren waren, maar bedacht me. Want wat moest die man daar dan van denken? Geef je iemand eieren, gaat diegene je vragen of ze wel vers zijn. Nou lekker dan. Vriendelijke mensen. Die geef je nooit meer wat.

Dus perste ik er de volgende super intelligente zin uit:

"Komen deze eieren nu uit die kippen?"

Ik kon wel door de grond zakken. Ik zag het die man denken: nee, uit dat konijn, nou goed!

Laura moppert weer op de post

2009-08-26T16:29:00.000+02:00

Geen tof blogje deze keer, maar gewoon een sikkeneurige opsomming van feiten. Het wordt namelijk weer eens tijd om mijn frustraties over TNT post op een rijtje te zetten. Dat deed ik eerder ook al. Maar wat is de stand van zaken in dit jaar? Een kleine (!) greep uit de dieptepunten.

* Eén pakketje van bol.com is simpelweg gestolen. Zeker verstuurd, nooit meer teruggevonden.

Reactie van de post: sorry. (De reactie van bol.com was dan wel weer top, er werd gewoon een nieuw pakketje gestuurd.)

* Eén factuur die ik naar een klant stuurde, is daar nooit bezorgd. Ik had de envelop nota bene hoogstpersoonlijk bij het postkantoor afgeleverd, zodat ik zeker wist dat het goed zou gaan.

Reactie van de post: sorry.

* Ik was speciaal thuisgebleven voor een pakketje. Zonder ook maar een poging te doen tot aanbellen, besloot de postbode dat het zinnig was om een 'U was niet thuis dus konden wij u pakket niet bezorgen'-briefje in de brievenbus te gooien.

Reactie van de post: sorry.

* Een envelop met spulletjes die ik bij een webshop besteld heb, is kwijt.

Reactie van de post: sorry.

* Een boek dat ik moest recenseren, kwam één week na de uiterste instuurdatum van de recensie pas binnen. Boek had er drie weken over gedaan om bij mij te belanden.

Reactie van de post: sorry. Maar wat zeurt u eigenlijk, u heeft het boek nu toch?

Keuzes

2009-08-20T23:01:00.000+02:00

Ik vind het zo moeilijk. Keuzes maken. Eigenlijk op alle gebieden van het leven, maar laat ik er voor de gelegenheid maar ééntje uitkiezen. Immers: in die beschränkung zeigt sich der Meister - en dat is nu juist mijn probleem, dat 'beschränken'. Maar goed. Ik heb er lang over nagedacht. Laat ik het over keuzes hebben met betrekking tot smaakjes.

Ik ken mensen die altijd vanille-ijs willen, omdat dat simpelweg het enige is wat ze lusten. Toen ik op vakantie was in Italië, heb ik mijn ogen uit staan kijken bij de plaatselijke gelateria. Tot grote ergernis van de gladde Italiaan achter de balie, had ik minstens een minuut of vijf nodig om mijn keuze te maken. Terwijl hij op dag één al aan mijn gestroomlijnde, zeehondachtige postuur zag dat ik tijdens mijn 14 dagen tellende vakantie toch wel alle 38 smaakjes in zijn salon uit zou proberen - wat ook daadwerkelijk gebeurde.

Als iets in een idioot smaakje verkrijgbaar is, moet ik het hebben. Dus drink ik nu caramelthee, terwijl naast me op tafel een pakje chocoladekauwgum ligt. Over chocolade gesproken: wat zeg je als iemand je naar je favoriete chocosoort vraagt? Waarschijnlijk óf melk, óf puur. Ik zeg butterscotch. Stroop was er overigens ook een tijdje in butterscotchsmaak, maar volgens mij was ik de enige die dat spul over zijn pannenkoeken goot. En waarom zou je gewone cola drinken als er ook Cherry Coke is? Ik doe niet aan het woord naturel. Toen ik nog chips at, moest dat op zijn minst Salt&Vinegar smaak zijn. Philadelphiakaas schijnt er ook in een naturelvariant te zijn, maar die mijd ik. Ik heb pasgeleden een vreugdedansje gemaakt toen ik bij de Xenos een blikje jellybeans in 48 smaken vond. Gerelateerd hieraan: ik wil alle smaakjes Labellolipstiften hebben. In het buitenland vond ik er een met perziksmaak.

Bij de AH kan ik zelfs bij de tomaten gaan staan twijfelen. Want je hebt gewone tomaten, vleestomaten, cherrytomaten, pruimtomaten, snoeptomaten. En dat alles dan ook nog in een biologische variant. Wie heeft dat ooit verzonnen?

Japan was voor mij het walhalla. Sesamijs! Een Kitkat met kiwismaak! Allerlei toffe vissen die ik nog niet kende! En Japan had op iedere straathoek wel een vending machine staan, met allerlei ondefinieerbare drankjes die ik allemaal uit wilde proberen. Inclusief de Pocari Sweat (!) en de mierzoete Fanta Meloen. En Japan had om de vijftig meter een vestiging van... Starbucks.

En Starbucks betekent allerlei wilde smaakjes koffie. Double Chocolaty Chip Frappuccino, White Chocolate Mocha, Toffee Nut Frappuccino, Iced Pumpkin Spice Latte... En wat deed ik daar, in smaakjesheaven. Helemaal onder de indruk van alles, onder meer van de hectiek in de winkel, kon ik nog meer één ding uitbrengen:

"Just a regular cappuccino!"

Bij de kapper

2009-08-10T22:41:00.000+02:00

Oude 'dame':

Haal voor mij een glas water!

Kapster:

Wil iemand alsjeblieft een glas water voor mij halen, zeg je dan.

Oude 'dame':

Dat zei ik toch?

Kapster:

Nee, het kwam er iets dwingender uit.

Oude 'dame':

Wil iemand alsjeblieft een glas water voor mij halen, EN WEL NU DIRECT!?

Hyperdepieper dankzij de kleurstofjes

2009-08-03T00:26:00.000+02:00

Oftewel: creatief met sushi.

Teldwang

2009-07-28T23:20:00.000+02:00

Ik 'lijd' aan een vrij vermakelijke maar desondanks irritante vorm van teldwang. Toen er net een clip van Nirvana op tv kwam, heb ik uitgerekend dat ik nu al enkele maanden ouder ben dan Kurt Cobain op het moment dat hij stierf.

Ik moet altijd uitrekenen hoe oud mensen waren op een bepaald moment, en hoe zich dat dan verhoudt tot mijn eigen leeftijd. Zie ik een oude clip van de Rolling Stones, dan gaat er in mijn hoofd automatisch een radertje lopen: Mick Jagger is drie jaar jaar ouder dan mijn vader, uit '43 dus... Paint it black komt uit '66. 23 dus toen. Jeuj. Vier jaar jonger dan ik nu ben. Verdikkeme, hoe kreeg ie het voor mekaar. Toen Michael Jackson mijn leeftijd had, lag zijn best of-album al lang en breed in de budgetbakken. Harry Mulisch kon al met terechte arrogantie terugkijken op een succesvolle debuutroman.

Natuurlijk heeft dit te maken met mijn gevoel dat ik ergens faal in mijn leven. Ik had vier jaar terug iets kunnen doen wat de impact had van Sunday Bloody Sunday. Bono deed dat namelijk ook, op zijn 23e. Dus Laura, stop maar met het tikken van weblogjes die louter en alleen maar over je eigen ikje gaan, en doe zelf eens een poging om de wereld te redden. De speechschrijver van Obama is 27. Even oud als ik! Over een aantal maanden ben ik 28, en dan ben ik dus één jaar ouder dan hij was toen hij begon te schrijven voor Obama.

Soms pakt het ook positief uit hoor, al dat gereken. Thomas Acda scoorde z'n eerste hit toen hij 31 was. Adriaan van Dis debuteerde in '83. Was toen dus 36... Ik heb nog negen jaar! Pffft! Maar dit soort positieve berekeningen wordt met de dag steeds schaarser. Wat topsporters betreft ben ik maar helemaal gestopt met rekenen. Geen ene sporter die na zijn 27e nog piekt.

Ik dacht, deze tic lost zich vanzelf wel op, wanneer ik ouder word en de berekeningen dus steeds negatiever voor me uitpakken. Hoor ik mijn oma opeens zeggen dat ze vandaag één dag ouder is dan haar tot nu toe oudst geworden zusje. Voor de statistieken: mijn oma is 84. Ze blijkt ook het leeftijdsverschil te berekenen met de mensen waarover ze leest in de overlijdensadvertenties. Ik blijf voorlopig dus nog even tellen.

Op het antwoordapparaat

2009-07-24T21:24:00.000+02:00

"Dag, met Laura. We hebben je iPhone gevonden, hij lag in de ...straat. Ik bel dit nummer omdat het in je telefoon onder het kopje 'thuis' stond... Neem even contact op met me via 06-XXX XX XXX. Einde bericht!"

Gemurmel.

"Zo, weer een goede daad verricht!"

"Wie raakt er nu zo'n dure telefoon kwijt?"

"Een meisje van een jaar of twintig, gok ik, gezien het roze hoesje. Oh, ze heeft er ook hyves op zitten. Even kijken."

stilte.

"Ene Sanne met 173 vrienden, dus het verbaast me dat we nog niet worden platgebeld op dat ding."

"Dat kan ook komen omdat je het gesprek van zojuist nog niet hebt afgerond."

"Hè?"

"Dat staat bovenin het schermpje, dat het gesprek nog loopt"

"Ow, neeeeeeee. Dan staat dit allemaal op het antwoordapparaat!"

klik.

De Nijmeegse Vierdaagse in 12 meter

2009-07-23T22:13:00.000+02:00

Ik begon me pas een beetje zorgen te maken toen ik op tien minuten wandelafstand van m'n werk nog iets te enthousiaste flarden 'falderie, falderaaaaaaaaah, falderalalalalala!' opving. Vóór het aanbreken van dit moment zag ik geen problemen: een beetje wandelaar zou om half negen vast al wel twee dorpen verderop zijn.

Maar ze liepen er nog. Massaal. Een rivier van berugzakte mensen stroomde door mijn dorpje. En ik moest die rivier oversteken. Ik wrong mezelf door de dranghekken (afkeurend gemompel van omstanders) en wachtte tot er een gat in de grote roze mensenrivier viel. Ik wachtte. Werd ongeduldig. Vreesde te laat op mijn werk te komen.

Dus gooide ik mezelf in de rivier. En wat liepen onze helden lang-zaaaaaam. Dicht op mekaar. En bovenal: raar. Het was pas de eerste Vierdaagsedag, op slechts een kilometertje of vier van de start, maar een meneer voor me liep alsof ie al 200 kilometer in de benen had. Het kan ook zijn dat zijn linkerbeen per ongeluk tien centimeter korter was dan zijn rechterbeen, daar ben ik nu nog steeds niet over uit. Een mevrouw naast me waggelde als Katrien Duck.

Ik liep aan de linkerkant van de mensenmassa, en moest naar de rechterkant. Dus deed ik een voorzichtig stapje opzij. De vrouw met het Katrien Duckwaggeltje begon meteen hels te snateren. Van schrik trapte ik op de hak van de meneer met de ongelijke pootjes. Het afkeurend gemompel van de omstanders was nu geen gemompel meer.

Ik weet niet hoe ik uiteindelijk op mijn werk ben beland, en voor hoeveel mensen mijn wanhopige maar lompe gekluns het vroegtijdige einde van hun misschien wel vijftigste Vierdaagse heeft betekend. Maar één ding weet ik zeker: ik doe nooit, nooit, nooit mee aan dat claustrofobische gebeuren.

Kunst( )zinnig?

2009-07-20T20:44:00.000+02:00

Bij mijn bureau stond plots een piepklein schilderij. Het zou worden opgehaald door de kunstuitleen, maar die liet nogal lang op zich wachten.

Eén lange dag lang verschafte het schilderij me gespreksstof.

'Wat een uitermate lelijk schilderij.'

'Is dat kunst?'

'Heb jij dat gemaakt?'

'Oh, dat kan ik ook!'

'Is dat nu een vlek of hoort dat zo?'

'Ik snap het geloof ik gewoon niet.'

Aan het einde van de dag sprak ik de collega die over de kunst binnen ons bedrijf gaat.

'Zal ik er maar koffie over gooien?', vroeg ik haar. 'Iedereen vindt het een afschuwelijk ding.'

Ze tilde het schilderij op en keek naar het prijsstickertje op de achterkant van het doek.

Het bedrag dat ze noemde, zorgde ervoor dat ik me zodanig verslikte in mijn koffie, dat er niet eens meer voldoende van over was om over het doek te gooien. Maar dat durfde ik toen ook niet meer.

Discreet

2009-07-05T21:26:00.000+02:00

Al eerder berichtte ik dat mijn reis naar Japan me een bizarre hobby op had geleverd: het maken van bentoboxjes. Iedereen heeft recht op minimaal één eigenaardige afwijking, zo zeg ik altijd maar. En wat doe je na drie maanden paashaasvormige eitjes te hebben gekookt? Dan wil je weer wat anders. Dan wil je stervormige eitjes, bijvoorbeeld. Of hartvormige. Gewoon, omdat het kan.

Dus plaatste ik een monsterbestelling bij J-box. Bij die webshop kun je ook 'ondeugende' producten bestellen. Maar geen nood! Jlist stuurt de spullen incognito op: "all packages are packed in a totally discreet and professional fashion."

Omdat we gisteren niet thuis waren, is het pakje bij mijn bijna-buurvrouw beland. En die had er geloof ik toch wel wat gedachten over. Want op het pakje staat vermeld dat het om 'toys' gaat... En dat voor twee jongvolwassenen zonder kinderen. "Ik zei al tegen mijn man, ik wil helemaal niet weten waar die twee mee bezig zijn." Aldus bijna-buuf.

Maar buuf, de waarheid is misschien nog wel schokkender dan alles wat je je hebt kunnen bedenken! Kijk maar:

Rennen!

2009-06-16T21:46:00.000+02:00

Sinds een week of twee doe ik aan hardlopen. Tijdens één van de eerste dappere maar aandoenlijke pogingen werd ik ingehaald door een wandelaar van 2 meter 10. Ik draag nu een blauw shirtje waar met koeienletters 'RUN' op staat, zodat de argeloze voorbijganger enigszins begrijpt wat ik in godsnaam aan het doen ben. Gisteren kwam ik een mevrouw tegen met dezelfde gedachtegang. Ze had in ieder geval mijn shirtje aan, maar dan in het roze. En mijn roze iPod had ze ook, maar dan in het blauw. Alsof we een negatief van mekaar waren. Dus toen hebben we maar 'hoi' gezegd.

Natuurlijk is mijn shirtje me een maatje te klein. Da's deel van mijn motivatietechniek. Oóit moet dat ding als een juten zak om mijn lijf hangen. Een betere motivatie is angst, heb ik gemerkt. Ik loop op een fietspad langs een meer. Daar zitten veel vogels, waaronder zwanen met jonkies. Papa Zwaan zat links van het fietspad, Mama Zwaan rechts. Ik dacht al, link hoor. Dus ik er precies tussendoor. Toen heb ik dus mijn minuutje wandelpauze gemist omdat Papa Zwaan net op het moment dat ik van mijn mp3-coach rustig mocht gaan wandelen, plots klapwiekend en blazend achter me aan kwam. De rest van de les ging ik als een speer!

Dijkschapen

2009-06-01T12:53:00.000+02:00

Gisteren liep ik over de dijk langs de Waal. Toen ik naar beneden keek, zag ik wollige grazende schaapjes en schapinnetjes op de helling van de dijk staan. Ik kreeg er bijna teletubbie-visioenen van.

Ik heb maar tot mijn zesde in Sinterklaas geloofd dus echt dom ben ik waarschijnlijk niet. Waar ik langer in geloofd heb, is het dijkschaap. Iets of iemand heeft me ooit wijsgemaakt dat schapen die op dijken of andersoortige hellingen staan, aan de ene kant lange en aan de andere kant korte poten hebben. Maar dijkschapen hebben helemaal geen ongelijke poten. Ze kunnen dus, als ze aan het einde van de dijk zijn, gewoon omdraaien en verder grazen. Ze hoeven niet, zoals mijn ouders beweerden, door de boer met een speciaal karretje te worden teruggebracht naar het begin van de dijk.

Ik vond dit verhaal zó logisch dat ik me er nooit vragen bij heb gesteld. Ik was alleen heel verbaasd toen ik op een dijk een keer een lammetje een soort van pirouette zag maken om daarna de andere kant op te lopen. Even dacht ik nog, wat zielig, ze hebben een gewoon schaapje op een dijk gezet, die gaat het nog moeilijk krijgen later. Daarna drong de harde waarheid pas tot me door...

Buitenaards eten (2)

2009-05-20T00:01:00.000+02:00

Appelgroene kaas:

De caissière wilde 'm bijna terug naar de kaasafdeling sturen...

Slaaaaaap

2009-05-17T17:09:00.000+02:00

Vanochtend werd ik wakker om...

Ik zeg niet hoe laat ik wakker werd. Da's beter.

Feit is dat ik toen ik eindelijk mijn ogen opende, al ruim dertien uur non-stop geslapen had. En ik weet niet waarom. Ik heb gisteren twee boeken gelezen en taartje gegeten bij mijn oma. Geen excessieve inspanningen, lijkt mij.

Ik heb altijd al goed geslapen. Ik schijn zelfs eens een keer te hebben doorgeslapen toen mijn vader het kozijn op mijn kamer aan het schuren was met een schuurmachine. Of dat verhaal waar is weet ik niet, want ik sliep op dat moment dus. Ik werd die dag wel wakker omdat ik moest niezen vanwege een soort van zeer fijn zaagsel in mijn neus, dus ik ben wel geneigd om het te geloven.

Ik slaap ook altijd gewoon in op heel gekke plaatsen. Zelfs een keer in de...

Ik zeg niet waar ik eens een keer in slaap ben gevallen. Da's beter.

Feit is dat ik wel half Japan gemist heb terwijl de rest van mijn reisgezelschap vanuit de shinkansen naar het adembenemende landschap keek. Dat is toch jammer.
Mijn man is heel anders. Die heeft maar een paar uurtjes slaap nodig. Maar zeker weten doe ik dat niet. Want als hij naar bed gaat, dan lig ik er al lang in. En 's ochtends om kwart over vijf, wanneer hij fluitend uit zijn bed springt, dan draai ik me nog maar eens een keer om. Of het waar is dat hij om kwart over vijf al aan het fluiten is, dat weet ik eigenlijk niet. Ik word er in ieder geval niet wakker van.
Is het raar dat je na vier jaar huwelijk je man nog nooit slapend hebt gezien?

Het loopt uit de hand

2009-05-06T23:26:00.000+02:00

Dus ouders, dit is wat er kán gebeuren als je je kind verbiedt om met zijn of haar eten te spelen!

Stom

2009-05-05T20:40:00.000+02:00

Gisteren, met het drama van afgelopen Koninginnedag blijkbaar nog iets te vers in het geheugen, maakte ik mijn sufste opmerking van het jaar: 'Hé, er zijn nog steeds mensen die hun vlag halfstok hebben hangen. Het lijken er zelfs nog wel meer dan donderdag!' Zelf had ik op dat moment nog niets in de gaten, hoewel mijn man me wel met gefronste wenkbrauwen aankeek. Maar ik braak constant onzin uit, dus zoiets valt me niet meer echt op.

Pas 's avonds merkte ik dat het natuurlijk 4 mei en dus dodenherdenking was. (Ik was op dat moment bij het concert van Counting Crows in Ahoy. Indrukwekkend dat iedereen in de zaal twee minuten lang stil was. Zélfs, voor zover ik heb het kunnen horen, de mobiele telefoontjes.)

In de dierentuin

2009-04-20T20:26:00.000+02:00

* In de bush heel intensief naar een boomtop kijken, alsof daar een vreemde vogel of misschien zelfs wel een vleerhond zit - terwijl er stiekem niks te zien is, natuurlijk. Binnen 2 minuten hebben zich zeker tien mensen om je heen verzameld die ook allemaal intensief naar de betreffende boomtop kijken, sommigen zelfs zo druk wijzend en gebarend met hun partner, dat je zelf bijna denkt dat er écht iets zit.

* "Mama, ik weet wat wij voor dieren zijn!"

"Oh?"

"Wij zijn mensen!"

* Bij de capibara's:

"Papa, wat is dat voor beest?"

"Een vogelbekdier zonder vogelbek."

* "Wat zijn die nijlpaarden klein! Oh, wat zijn ze klein. Op tv zijn ze altijd veel groter. Of in ieder geval, ze lijken veel groter. Nooit gedacht dat ze zo klein waren zeg. Niet veel groter dan een flink schaap. Echt klein joh! Zou dat nou komen door het kooitje waar ze in zitten? Jee, wat een kleintjes"

(Dit was bij de DWERGnijlpaarden)

* Bij de anemoonvisjes:

"Nemo!" (In Arnhem.)

"Nemo!" (In Barcelona.)

"Nemo!" (In Osaka.)

Ik ging op vakantie en nam mee terug naar huis...

2009-04-08T21:55:00.000+02:00

Een bizarre hobby. Want die had ik nog niet - tenzij je het op internet berichten over je bizarre hobby's óók een bizarre hobby noemt natuurlijk. Maar laat ik daar maar even niet over hebben.

U2!!!

2009-03-14T14:16:00.000+01:00

Ik heb deze keer niks koddigs of futiels te melden, maar ik wil even de wereld in schreeuwen dat ik kaartjes heb voor U2 op 21 juli! Ik stuiter nog even verder rond. En nee, ik ga ze niet doorverkopen!

Wat een ramp trouwens, die internetverkoop. Ik heb nu kramp van het op F5 rammen.

Auw

2009-03-09T20:54:00.000+01:00

Iedere drie jaar heb ik hetzelfde gesprekje bij de tandarts - een week of twee terug was het weer zover:

"Het ziet er keurig uit hoor. Ik zie in je dossier dat het alweer drie jaar geleden is dat er foto's zijn gemaakt, dus dat gaan we nog even doen."

"Oh, dan zal daar wel een verrassing op te zien zijn."

"Hoezo?"

"Iedere keer als er foto's worden gemaakt, blijkt er ergens een gaatje te zitten."

"Nou, dat zal wel meevallen hoor. Dat gebeurt lang niet altijd!"

"Dat zeggen jullie me iedere keer, maar ik heb nog iedere keer een onontdekt gaatje op de foto staan..."

"Zal toeval zijn. Over tien minuten krijg je de uitslag van de foto's. Ik verwacht er niks op te zien hoor."

Tien minuten later:

"We hebben tot onze verbazing een gaatje gezien op je foto's"

...

Vandaag meldde ik me opnieuw bij de tandarts om zo'n beetje dezelfde marteling als ruim een halfjaar geleden te ondergaan. De tandarts wist me direct de stuipen op het lijf te jagen: "Vorige week lag er hier een man, ik zei nog tegen hem terwijl ik aan het boren was, dit wordt ongetwijfeld de allergrootste vulling van deze maand. Maar..." Op dat moment wilde ik heel hard wegrennen. "...Gelukkig is het bij jou niet zo erg!"

Mijn onderlip trilde terwijl ik daar in de gevaarlijke mintgroene ligstoel lag. Dat was ik vergeten van de vorige keer, dat mijn onderlip steeds mijn angst verraadt. Als klap op de vuurpijl probeerde de tandarts me nog een goede gewoonte aan te leren. Stoken. Ik poets, rag, flos en spoel, maar dat is blijkbaar nog niet genoeg. Stoken moet ik. En dat durf ik niet, omdat een kennis die qua onhandigheid zo'n beetje in dezelfde klasse ronddwaalt als ik, eens een keer het puntje van zo'n stokertje af liet breken tussen zijn kiezen. De horror die daarop volgde... Ik praatte er al kwijlend en lispelend overheen.

Ik weet niet hoe, maar op een gegeven moment belandde het gesprek op het onderwerp werk. Inmiddels schuimbekkend vertelde ik hem dat ik tekstschrijver ben en dat ik vaak óver boeken schrijf. De tandarts haakte meteen in:

"Dan lees je vast behoorlijk veel. Weet je wat ik nou zó geweldig vind aan lezen?"

Ik dacht na. Het jezelf verliezen in een andere wereld? De ontspanning die het geeft? De kennis die het je oplevert?

Niets van dat alles.

"Je kunt het zo geweldig combineren met het stoken van je tanden!"

Ik denk dat het tijd wordt voor een carrièreswitch.

Nummel 31, 87, 119 en 124!

2009-03-07T22:04:00.000+01:00

Een citaat van een oud-tante:

"Naar Japan? Ik moet er niet aan denken. Drie weken lang nasi, saté, kroepoek en babi pangang zeker. Bah!"

Achter de spiegel

2009-03-06T11:41:00.000+01:00

Ik heb een badkamerspiegel waar ik mijn hoofd in kan zien. Dat was het wel. En ergens in huis zwerft ook nog een losse spiegel rond. Als ik die op mijn bureaustoel zet en dan vier meter verderop ga staan, zie ik mezelf van schouders tot teen. Handig om mijn kleding te checken. Maar ik ben vrij kippig, en dan is vier meter een enorme afstand.

Voor het spiegelprobleem heb ik sinds een maandje of tien een grandioze oplossing.

Als ik naar mijn werk loop, kom ik langs een rijtje huizen zonder voortuin en met ramen tot aan de grond. Bij twee van die ramen hangen rolgordijnen. Die ramen gebruik ik als spiegel. Het ene rolgordijn heeft spikkels. Dat is niet handig. In een 'ik-had-in-bed-moeten-blijven-dag' twijfel ik wel eens of die spikkels stiekem niet gewoon op mijn huid zitten, of op mijn kleren.

Het andere rolgordijn is effen wit, en vormt daarmee de perfecte spiegel.

Dus daar sta ik dan iedere dag. Beetje heen en weer wiebelen. Handen door het haar. Omdraaien. Tsjezus, die kont, dat kan echt niet. Handen ín het haar. Dadelijk achter die balie moet ik lachen. En span die gezichtsspieren maar vast aan! Naar boven met die lachspieren!

Gisteren bleek wat ik eigenlijk al had kunnen weten: rolluiken kunnen ook open.

Bèèh.

2009-03-03T21:07:00.000+01:00

Ik heb sinds kort een serieuze verslaving. In de afgelopen twee weken heb ik seizoen twee, drie en vier van Lost bekeken, in totaal toch zeker vijftig afleveringen. Diepte- of hoogtepunt was afgelopen zaterdag: toen heb ik tussen 20.00 uur 's avonds en 02.00 uur 's nachts non-stop gekeken. Acht afleveringen. En dat voor iemand die gewoonlijk nauwelijks tv kijkt. Natuurlijk traden er nare bij-effecten op.

Lost gaat over een aantal mensen die na een vliegtuigcrash op een onbekend tropisch eiland belanden, een eiland waar mysterieuze dingen gebeuren. Dit weekend droomde ik dat ik op het eiland was. Als schaap. Om precies te zijn: als veertig schapen. Ik had een collectief brein. Er gebeurde niks, ik at alleen gras. Eskimo's hebben 40 woorden voor sneeuw, ik had er 40 voor verschillende soorten gras (ze klonken allemaal als 'bèèh'). Ik heb Ron getrapt tijdens mijn droom en dat deed pijn - niet gek, gezien mijn 160 poten.

De dag daarop was ik Ron in de stad uit aan het leggen wat voor soort schapen ik was in mijn droom: van die stoere, met van die gedraaide hoorntjes. Moest ik omkijken van Ron. Achter me hing een enorme poster van een Merinoschaap:

Nou, dat schaap dus. Stoer toch? Wel toevallig dat die poster daar hing. Ik schrok ervan.

In de wandelsokken die ik kocht bij de Hema bleek wol van het merinoschaap te zitten. Ik loop al jahaharen op dat soort sokken. Nooit iets van gemerkt.

Daarna kocht ik, geheel geleid door mijn emoties, dit boek:

Toen ik thuis kwam, las ik in een boek dat mijn vader in de brievenbus had gedeponeerd over een gedicht waarin iemand droomt dat ie met zijn zevenen was.

Tegen die tijd had ik fikse hoofdpijn.

Vandaag had ik op het werk mijn functioneringsgesprek. Ik zit altijd met mijn tengels overal aan, en nu belandde er een soort kei met daarop een papiertje in mijn handen, terwijl het eigenlijk gewoon op het bureau had moeten blijven staan.

'Zie je wat het voorstelt?', werd me gevraagd. Ik keek. Een rots met een manke vogel? Een olievlek op het strand? Ik zat er natuurlijk helemaal naast.

'Een schaap!'

Het gesprek ging níet over koetjes en kalfjes.

Gemiddeld

2009-02-11T20:49:00.000+01:00

Ik ben echt te doorsnee. Ik ben van gemiddelde lengte: 172 centimeters. Mijn gewicht weet ik niet, ik heb me al twee jaar niet meer gewogen, maar dat is gemiddeld vrouwen- c.q. struisvogelgedrag, denk ik. Kleren in mijn maat zijn in ieder geval altijd één week nadat de nieuwe collectie in de winkels hangt al uitverkocht, dus ook mijn kledingmaat zal niks ernstigs en hooguit gemiddeld zijn. Voor mijn schoenen hoef ik ook al niks te verwachten van de uitverkoop. Ik heb blond haar, wat door de kapster 'gemiddeld Hollands haar' genoemd wordt. De kleur van mijn ogen is het gemiddelde van grijs, groen, blauw en bruin. Mijn intelligentie is gemiddeld, en ik heb een gemiddeld schrijftalent. Dat laatste hoop ik tenminste.

Ik ben gewoon zo doorsnee, en daarmee val ik door de bank genomen weinig op in de meute.

Iedere woensdagochtend als ik naar mijn werk loop, kom ik een vrouw tegen die net zo gemiddeld is als ik. Ik denk dat ze misschien zelfs nog wat gemiddelder is dan ik, want ze heeft een Golden Retriever, en ik ben meer van de bouviers. Ik wil nog ooit een bouvier, een zwarte, harige, kwijlende, en dan ga ik hem Pluis of Argus noemen. Ieder mens heeft recht op minimaal een eigenaardige afwijking.

Iedere woensdag om 14 over 8 in de ochtend komt ze uit een gangetje gestapt met die hond. Zelfde maten als ik, zelfde ochtendsloomte. Ze loopt dan pak hem beet twee meter voor me of twee meter achter me.

En doordat we allebei even gemiddeld zijn, lopen we dus precies, maar dan ook precies even snel. Dus we blijven die twee meter afstand van elkaar houden. En jeej, wat voelt dat ongemakkelijk voor iemand die gewoonlijk zo gemiddeld is dat ie niet opvalt!

Nerdhumor

2009-02-06T11:19:00.000+01:00

Seks in de sportschool

2009-02-03T21:54:00.000+01:00

De sportschool heeft duur nieuw speelgoed. Vier grote glimmende toestellen die net als alle andere fitness-apparatuur zéker niet zouden misstaan in de kerkers van Slot Loevestein. Met pedalen die je heul zwaar kunt zetten, zodat je bovenbenen binnen pakweg 28 seconden verzuren, maar ook met een soort roeispanen, ter voorkoming van flubberende Juliana-armen. Intense spierpijn tot in je haarwortels verzekerd. Maar deze nieuwe toestellen hebben iets extra’s. Iets wat er gisteren voor zorgde dat zelfs ik vrijwillig de martelgang wilde ondergaan.

Deze apparaten hebben een geïntegreerde televisie. Genoeg voor mij om een toch al slanke dame van één van de apparaat te hoeken.

En toen begon het eindeloze zappen.

Zap.

Sesamstraat met Elmo. Nu ben ik het Elmo-niveau nooit ontstegen, maar dat hoeft niet het hele dorp te weten.

Zap.

WELKE IDOOT ZEND ROND ETENSTIJD EEN OPERATIE UIT?!

Zap.

Huuh, een soap. Klefbekkende mensen die met zijn tweeën evenveel wegen als ik. Bovendien moet die spierbundel achter de balie vooral niet het idee krijgen dat ik zo’n soapkijkende couch potato ben.

Zap.

Een suf belspelletje.

Zap.

Oprah.

Oprah is goed voor als je in de sportschool staat. Oprah motiveert. Oprah staat zelf regelmatig in de sportschool om 15 kilo af te vallen, om later binnen een nog straffer tempo weer 20 kilo eraan te eten. Aangezien dat laatste me aardig is gelukt, moet de eerste stap me zeker lukken. Dat is logisch.

Oprah dus.

Binnen no-time pedaalde en roeide ik me het snot voor de ogen. Dat er zweet in mijn ogen stroomde hielp ook niet echt mee. Kortom: ik had helemaal niks aan dat stomme tv’tje, want ik zag het niet. Na dertig minuten afzien veegde ik met een handdoek over mijn gezicht. Snot weg, zweet weg. Tijdens de cooling down keek ik nog even naar het laatste restje Oprah.

Bleek toch maar mooi dat ik voor het oog van de complete sportschool in het afgelopen half uur kei stoer, zonder me van mijn omgeving ook maar iets aan te trekken, naar een aflevering over seksverslaafde ouderen had 'gekeken'.

Japan

2009-01-30T10:29:00.000+01:00

Ter voorbereiding op mijn tweede reis naar het Land van de Rijzende Zon, bladerde ik zojuist nog eens een keer door de foto's die ik anderhalf jaar terug gemaakt heb. Van de volgende foto word ik, ondanks de visjes (sorry Partij voor de Dieren), nog altijd erg vrolijk:

Wok (2)

2009-01-28T21:43:00.000+01:00

Op zijn bord lagen een aantal sushi's. Eens een keer wat anders dan kroepoek, babi pangang of saté. Hij liep weg, maar na twee stappen stopte hij abrupt. Zou hij eens écht gek doen en toefjes wasabi op zijn sushi's doen? Sterk spul schijnt, maar die rooie pangangsaus kon ie ook goed verdragen, dus dit moest ook lukken. Hij draaide zich om en greep naar de tube...

Ik verloor de aandacht voor het gesprek dat ik voerde. Over de schouder van degene die ik plots negeerde, zag ik een man bij het saladebuffet de tube wasabi hanteren alsof het een tube ketchup was. Een hoeveelheid wasabi ter grootte van een doperwt zorgt er bij mij al voor dat mijn neus prompt helemaal open is, en dat mijn ogen branden. Deze heer verstopte iedere sushi op zijn bord onder een flinke dot van de pittige groene mosterd. Een ervaren wasabi-eter wiens smaakpapillen naar méér verlangden? Of een onwetende beginner?

Ik vroeg mijn tafelgenoten hem in de gaten te houden, want ik zat met mijn rug naar hem toe.

"Hij neemt een hap."

"Oh. hij legt zijn vork neer en hapt naar adem."

"Hij slaat zijn glas bier ineens achterover."

"Hij pakt toch de tweede sushi!"

"Hij drinkt het glas bier van zijn buurman leeg."

Ik dacht, mijn tafelgenoten houden me voor de gek, ik heb het gewoon verkeerd gezien net en ze verzinnen nu wat ik wil zien. Totdat de man snuivend en gnuivend en met een zakdoek in zijn gezicht gedrukt voorbij ons tafeltje richting wc rende. Een kwartier later verliet hij het pand, de rest van zijn 47-koppige groep achterlatend. 'Eej Jan, moet je nog wat fris?!' brulde een lolbroek uit de groep.

Conclusie: zeker geen ervarer wasabi-eter.

Wok (1)

2009-01-27T23:07:00.000+01:00

Er zijn mensen die eens in de zoveel tijd de onweerstaanbare neiging krijgen om bij de Hema zo'n machtige punt chooooooocoooooladetaart naar binnen te schuiven. Of, wanneer het ze lukt om die te weerstaan, zo'n op geen enkele manier te verantwoorden rookworst. Je hebt er ook die naar de Burger King móeten om vettige hamburgers in no-time op te peuzelen. Of, of, of... .

Ik heb dat met wokken. Afgelopen zaterdagochtend tijdens het ontbijt (brinta met kaneel, you do the math) bedacht ik me dat ik wilde wokken. En dat moet dan. Die avond nog. Ik had al spijt voordat ik ook maar één hap naar binnen had gewerkt. Dat had ditmaal overigens niets met het eten zelf van doen, maar meer met het feit dat ik er niet in slaagde om überhaupt eten te krijgen.

Het was zo gigantisch druk. Achter ons was een tafel waar 47 mensen aan zaten. Die wilde ik in ieder geval voor zijn, en ik ging direct in de rij staan. Maar buiten die groep van 47 zaten er denk ik nog *7!@XXX mensen in het restaurant. Dus na een wachtrij van 20 minuten (!!!!) gaf ik mijn te wokken eten aan één van de vier Chinese koks en deed een stap achteruit, weg uit die benauwende mensenmassa. En daarna was het wachten totdat mijn eten klaar was. Toen ik mijn bordje wilde pakken, zei een Tokkie-mevrouw dat ik ervandoor ging met haar eten. Haar echtgenoot, een kale man met plooien in zijn stierennek draaide zich dreigend naar me om.

'Duizendmaal excuus. Wat gênant, sorry, al dat eten lijkt op mekaar. Smakelijk'

En toen wachtte ik.

En wachtte ik.

Ondertussen wachtte ik al zo lang dat ik het incident met de mevrouw vergat. Ik was er overigens ook van overtuigd dat ik met haar eten aan de haal was gegaan, want ik doe altijd per ongeluk idiote dingen.

Schoonpa kwam, zag, lachte me uit omdat ik inmiddels al 30 minuten wachtte, en kreeg zijn eten.

En ik wachtte nog steeds.

Totdat 1 van de koks tegen me zei: je kip met zoetzure saus staat er al een tijdje, dadelijk wordt het koud.

Kip met zoet-zure saus?????

Ik had helemaal geen saaie kip met stomme zoetzure chicken-tonight-saus. Ik had malse stukjes ossenhaas met peultjes, taugé en zeewier, zorgvuldig gewokt in een melange van kerrie, cocosmelk en citroengras.

Bij welke kok ik mijn eten had besteld. Nou, bij eentje met een geelsige huid, vrolijke spleetogen en ravenzwart haar. Vier mannen met een geelsige huid, vrolijke spleetogen en ravenzwart haar staarden eerst naar mij, en daarna in hun wokpannen.

Mijn eten was weg, verdwenen.

Ik kon weer achteraan aansluiten. In de verte zag ik de 47-koppige groep als een man opstaan om eveneens aan te sluiten.

Ik kon ze niet meer voor zijn.

Jaloers

2009-01-06T22:06:00.000+01:00

Ik kan het niet. Mijn ouders en ik hebben wekenlang feestgevierd op het moment dat ik ein-de-lijk zonder zijwieltjes kon fietsen. Ik kon daarna meteen autorijlessen gaan nemen. Nou, dát is misschien wat overdreven maar ik toen ik voor het eerst zijwieltjesloos door het leven ging, was ik toch zeker al een jaar of acht. Nee negen. Want ik weet nog dat ik géén fiets wilde voor mijn eerste communie. Een fiets stond voor schaamte, want ik kón niet fietsen.

Mijn ouders hadden in ieder geval gezien was hoe het gesteld was met mijn motoriek, en hebben het destijds niet meer aangedurfd om mij te leren schaatsen. Misschien wel om me voor teleurstellingen te behoeden. Zelf heb ik toch nog een dappere poging ondernomen door te oefenen met rolschaatsen. Stiekem gekocht, van maandenlang opgespaard zakgeld. Mijn ouders wilden ze me niet geven, ze zagen de bui natuurlijk hangen.

Een hele zomer lang schuifelde ik iedere dag op rolschaatsen heen en weer door het gangetje achter ons huis. Daar had ik iets van houvast, en dat was geen overbodige luxe. Mijn pogingen stopten toen een vriendinnetje m'n rolschaatsen onderbond, wankelend als een jong kalf opstond, en binnen een half uur al om het huis heen rolde alsof ze nooit anders gedaan had. Het was de eerste keer dat ze probeerde te rolschaatsen, en de schoenen waren haar nog zeker 4 maten te ruim ook.

Als ik nu naar buiten kijk, ben ik knaljaloers op al die mensen die soepel als balletdansers over het ijs zweven. Ik durf nu niet eens meer.

Kerstcadeautjes (oftewel: GMTA)

2008-12-26T10:52:00.000+01:00

Ik:

"En van alle lootjes die ik trekken kan, trek ik natuurlijk die met zijn naam erop. Zucht. Normaal doen we samen kerstinkopen, en houden we onze mond over degene voor wie we presentjes aan het zoeken zijn. Als ik de Douglas in ren, weet hij toch wel dat het cadeautje niet voor hem bedoeld is. Maar ja, andersom werkt dat net zo: als ik een gamewinkel, de Oil & Vinegar en Moenen en Mariken aandoe, herkent ie zichzelf in dat 'winkelprofiel'. Toen ik aangaf dat ik dit jaar alleen op cadeautjesjacht ging, wist hij eigenlijk al genoeg. Hij was wel zo fair om niet verder te vragen. In al mijn creativiteit kocht ik dit voor hem:"

Hij
"En van alle lootjes die ik trekken kan, trek ik natuurlijk die met haar naam erop. Zucht. Normaal doen we samen kerstinkopen, en houden we onze mond over degene voor wie we presentjes aan het zoeken zijn. Als ik een bouwmarkt in ren, weet zij toch wel dat het cadeautje niet voor haar bedoeld is. Maar ja, andersom werkt dat net zo: als ik een gamewinkel, de Oil & Vinegar en Dekker van de Vegt aandoe, herkent ze zichzelf in dat 'winkelprofiel'. Toen ik aangaf dat ik dit jaar alleen op cadeautjesjacht ging, wist ze eigenlijk al genoeg. Ze was wel zo fair om niet verder te vragen. In al mijn creativiteit kocht ik dit voor haar:"

Buitenaardse groente

2008-12-20T12:19:00.000+01:00

Gewoon, Bij Albert Heijn.

Flauw

2008-12-12T18:37:00.000+01:00

Curieuze mededeling op hyves:

Ruim 30 weken zwanger! Ik ben zo nieuwsgierig naar wat het wordt! @ mijn buik

Mijn reactie: 'Ik denk gewoon een kindje'

Jong en/of dom

2008-12-11T20:36:00.000+01:00

Op het werk moet ik iemand interviewen. Meteen, zonder voorbereiding. Vijf minuten voor het interview bedenk ik me dat er wat cassetterecorders met microfoon rondslingeren in het gebouw. Die ga ik eens misbruiken.

Ik neem het zekere voor het onzekere en besluit de recorder eerst uit te proberen.

Bandje erin. Microfoon aan. Recordknop indrukken. En dan "TEST, TEST, TEST' roepen. Bandje stopzetten. Op de playknop drukken. Koddige carnavalsmuziek horen. Opnieuw proberen. Tien keer. Nog maar twee minuten hebben voordat het interview begint. Panikeren. Afdelingshoofd erbij roepen.

Die constateert binnen tien seconden wat er aan de hand is: 'Je moet het bandje als je het af wil luisteren wel eerst terugspoelen hè!'

Ze voegt de daad bij het woord, en ik hoor mezelf dertig keer 'TEST' roepen... Ouch.

(Ik ben van de dvd-/cd-generatie. En die schijfjes springen nu eenmaal terug naar het beginpunt zodra je op de stopknop hebt geduwd.....)

2008-12-03T21:26:00.000+01:00

Ik begon mijn blog bijna een jaar geleden om de groei van een plantje, een zwaardboon die ik voor mijn verjaardag kreeg, op de voet te volgen.

Een alerte lezer gaf me een link naar foto's van een volgroeide zwaardboon.

Mijn plantje is inmiddels zowaar doder dan deze blog.

Muts

2008-11-28T20:57:00.000+01:00

Al tijden ben ik op zoek naar een muts met oorkleppen die op fluffy hondenoren lijken. Omdat ik Rowlf van de muppets zo tof vind. En omdat ik anders koude oren krijg. In Nijmegen vond ik alleen synthetische versies met nepbont, terwijl ik het eerlijk gezegd voorzien had op een muts met iets van een gezellig warm dier erin verwerkt. Op internet vond ik uiteindelijk de perfecte schapenwollen muts.

En toen deed ik een schokkende ontdekking.

Ik heb een piepklein hoofd.

'Ontdekking' is niet helemaal het juiste woord. Eigenlijk wist ik het al, want brillen zijn me vaak te breed, en veel hoofddeksels zakken prompt tot ver over mijn ogen. Alleen heb ik het tot nu toe nooit nuttig gevonden om mijn hoofdomtrek te meten. Ik kwam tot slechts 54 centimetertjes.

Mijn vader heeft helmmaat XS, dus het zit in de familie. En daar ga ik dan toch over na zitten denken, met de kleine koppie van me. Want waarom is mijn hoofd zo mini?

Ik ben tot de volgende conclusie gekomen:

De Neanderthalers die 100.000 jaren geleden leefden, hadden enorme koppen, maar ondanks al die herseninhoud waren ze niet bijster intelligent. De moderne mens heeft een veel beschaafder hoofdje, en toch meer denkvermogen.

Mijn hoofd is nóg kleiner dan dat van de gemiddelde moderne mens. En mijn denkvermogen vergeleken met de gemiddelde medemens... Dat geeft toch te denken. Ben ik misschien wel de volgende stap in de evolutie?

Jammer toch dat manlief een hoofdomtrek heeft die groter is dan de taille van een gemiddeld fotomodel.

Net de NS

2008-11-26T15:07:00.000+01:00

Ik woon op 2, 3 kilometer afstand van mijn werk, en dat is net een prima afstand om rustig te lopen. Ik hoef dus niet met de auto in een rij vol gefrustreerde weggebruikers te staan. Ik hoef in mijn halfslaap geen halsbrekende toeren uit te halen op die fiets. Dus kan er niks mis gaan. Dacht ik.

Op een smal voetpad fietste een mama met twee kindjes achterop. Eén van die kindjes had een feloranje K3-tas vast. Moest daar mee zwaaien. Kwam in mijn gezicht. In een reflex duw ik de tas weg. En het kindje. En haar broertje. Daarop kon mama haar evenwicht niet meer bewaren. Ik weet niet of er doornen aan die struik zaten.

Mijn reflexen zijn sowieso niet zo lekker.

Vanochtend ben ik ook nog op zeer onflatteuze wijze op mijn bek gegaan. Last van vallende blaadjes. Ik had voor het eerst sinds tijden schoenen met hakken aan, zonder profiel. En onder mijn rechterhak zat een herfstblad. Dus mijn rechterbeen schoof vooruit, mijn linkerbeen achteruit. In de split, of de spagaat, of hoe dat dan ook heten mag. Ik wist niet dat ik het kon. Kijkend naar mijn inmiddels paarsblauwe knie, concludeer ik dat het me de komende weken zeker niet gaat lukken.

Brilsmurf

2008-10-11T20:06:00.000+02:00

Omdat mijn rood-oranje bril na anderhalf jaar met mijn hoofd lijkt te vergroeien, heb ik vandaag 2 (Twee!!) nieuwe brillen gekocht. Ik weet niet waarom, maar ze heten Debby en Jadie. Aangenaam:

Wat zeg je?

2008-10-08T22:10:00.000+02:00

Er schijnt dus een woord voor te zijn, voor songteksten die je compleet verkeerd verstaat. Een mondegreen. Wist ik niet. Het woord verwijst naar een strofe uit een Schots gedicht dat ik verder ook niet ken:

They have slain the Earl of Murray / and they laid him on the green

Wat door sommige dus verstaan wordt als:

They have slain the Earl of Murray / and the Lady Mondegreen

Kan gebeuren.

Ook ik heb zo mijn lachwekkende mondegreens.

Jarenlang brulde ik, blijkbaar toch een kind van deze tijd, mee met Sting: I'll send an sms to the world I'll send an sms to the world. Tótdat plotsklaps tot me doordrong dat sms'jes in de tijd dat dit liedje in de Top 40 stond, nog toekomstmuziek waren. Oh. SOS, dus.

Dat er geen pot met goud te vinden is aan het einde van de regenboog - okay. Maar een taart, dat zou toch zeker wel tot de mogelijkheden behoren? Somewhere over the rainbow waits a pie, redeneerde ik. Totdat iemand me vroeg waarom ik niet gewoon Somewhere over the rainbow, way up high zong.

Eén mondegreen stamt nog uit mijn kindertijd. Kennen jullie Boes nog, die tekenfilmkoe? Rock-&-rollend over de zandbak danst hij met je mee. In de begeleidende leader zie je hem op dat moment ook over een bak met zand stuiven. Dus vind ik het helemaal niet zo logisch dat er in werkelijkheid Rock-&-roll en ook nog de samba danst hij met je mee gezongen wordt.

Vandaag ontdekte ik weer een nieuwe mondegreen. Ik vond Heal the world altijd een zeer egoïstisch lied. Die Amerikanen ook altijd: Heal the world, make it a better place, for you and for me and the entire USA. Gelukkig moet het toch echt The entire human race zijn... Past ook beter in het rijmschema, bij nader inzien.